Αγαπημένη κούπα

Δακρυσμένος ξυπνάς ανάσκελα σε μια λίμνη από αίμα. Βουητό στα αυτιά σου αποκρύπτει τον ήχο της μπόρας που σιγά σιγά γεννιέται έξω από το παράθυρο. Στο δεξί μάγουλο σου, κολλημένα κομμάτια πορσελάνης από την αγαπημένη σου κούπα, αυτή που αφήνεις κάθε βράδυ δίπλα σου στο κομοδίνο. Αν υπήρχες θα ευχόσουν να μπορούσε αυτή η κούπα να μαζέψει τα κομμάτια της και από μόνη της να συναρμολογηθεί ξανά. Ένας απότομος γδούπος στον κρόταφο σου διακόπτει την αρμονία σου και σαν προγραμματισμένο ανδρείκελο πνίγεσαι και πάλι μέσα στην επιρρέπεια σου. Το είναι σου αναζητά αλκοόλ. Μερικά δάχτυλα ουίσκι θα σε βοηθούσαν να κλείσεις τα μάτια σου. Από πάντα σου άρεσε αλλά τώρα ειδικά το έχεις πιο πολύ ανάγκη από ποτέ. Σε εκείνη δεν αρέσει όταν πίνεις. Κάθε φορά απειλεί ότι θα καλέσει την αστυνομία. Λέει ότι γίνεσαι βίαιος. Τώρα όμως μετά από τόσους μήνες την βλέπεις να σου χαμογελάει ξανά, ξαπλωμένη στο κρεβάτι.

«Θεέ μου, είσαι τόσο όμορφη όταν δεν μαλώνουμε …»

Το δωμάτιο είναι σε άθλια κατάσταση. Νιώθεις την ανάγκη να κλάψεις. Το αλκοόλ αρχίζει να ξεθυμαίνει και τα ρούχα σου έχουν στεγνώσει.

«Τι έκανα;»

Ψάχνεις τα συρτάρια για να βρεις που έκρυψε το ουίσκι η αναθεματισμένη. Κάτω από τα εσώρουχα της βρίσκεις κρυμμένο ένα ημιαυτόματο πιστόλι. Ο μπάσταρδος ο πατέρας της πρέπει να της το έδωσε.

«Που είναι το μπουκάλι αγάπη μου; Ελπίζω να μην το άδειασες και αυτό στην λεκάνη;»

Εκείνη σε κοιτάει με το ίδιο βλέμμα και με το ίδιο χαμόγελο, ατάραχη. Οργισμένος, πηδάς πάνω στο κρεβάτι, με τους αντίχειρες σου της κατεβάζεις το χαμόγελο από τα ωχρά της χείλη και μετά την αρπάζεις από το λαιμό. Δεν ανταποκρίνεται, δεν αντιστέκεται. Το στατικό της βλέμμα σε χλευάζει. Εσύ θολώνεις και πιέζεις παραπάνω. Καταφέρνεις να διακόψεις την παράσταση της και η γαλήνια έκφραση της μετατρέπεται σε τεταμένη απόγνωση. Αυτό το τρομοκρατημένο πλάσμα δεν είναι η γυναίκα που ερωτεύτηκες. Παλεύετε πάνω στα σεντόνια και στα έπιπλα μέχρι που κουράζεσαι και την αφήνεις. Εκείνη τραβιεται μακριά σου.

«Στο είπα Ελένη, εάν μου ξαναπάρεις το ποτό θα σε σκοτώσω!»

Φωνάζεις, της πετάς πράγματα αλλά εκείνη δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμα σου. Πας πίσω στην κουζίνα ψάχνοντας για ένα μαχαίρι και στον νεροχύτη πάνω βλέπεις καθαρή και ολάκερη την αγαπημένη σου κούπα. Γυρνάς στην βιβλιοθήκη και βγάζεις τους τόμους 17,18 και 19 από την εγκυκλοπαίδεια Πάπυρος Larousse Britannica. Πίσω από αυτούς είχες κρύψει το μπουκάλι και τώρα πια δεν είναι εκεί.

«Γαμώ το κέρατο μου! Ελένηηηηη;».

Πιάνεις το μπουφάν σου και νευριασμένος βγαίνεις από το σπίτι να ξεσκάσεις.