Εγώ και εμένα

Δεν κάνω ποτέ αυτά που δεν θέλω να μου κάνουν.

Δεν με μισώ.

Δεν με αγαπάω.

Πιστεύω ότι αν αγαπούσαμε τον εαυτό μας λιγότερο, μακροπρόθεσμα θα ανατρέπαμε την σπείρα προς το τέλος του είδους και βραχυπρόθεσμα θα δίναμε παράδειγμα σε όλα τα πλάσματα που πασχίζουν να αγαπήσουν τον εαυτό τους.

Δεν με νοιάζει να βοηθήσω. Με νοιάζει να μην βλάψω.

Κάποτε με ρώτησε ένας συνομήλικος στον δρόμο «Θα προτιμούσες να πας στο ‘Πυρ το εξώτερον’ ή να είσαι ο χειρότερος άνθρωπος του κόσμου;» Ζυγίζοντας την κατάσταση απάντησα το προφανές. Εκείνος προβληματισμένος μου είπε «Εγώ στο ‘Πυρ το εξώτερον’.». Στεναχωρήθηκα για εκείνον.

Δεν πιστεύω ούτε στην μεταθάνατο ζωή ούτε στον παράδεισο. Με ενδιαφέρει η κόλαση και η εξουσία που ασκεί πάνω στους ανθρώπους.

Θυμούμενος τα τελευταία χρόνια των παππούδων και γιαγιάδων μου μια μέρα είπα στην μητέρα μου «Ελπίζω όταν έρθει και εσένα η ώρα σου να μην το ρίξεις στην θρησκεία.». Ακούγοντας το ο πατέρας μου με έπιασε και μου τα χωσε. Τότε δεν τον κατάλαβα και με πείραξε. Τώρα πια καταλαβαίνω.

Νεότερος υπήρξα κάφρος. Στην τελευταία τάξη του λυκείου είχα κάνει μια καθηγήτρια να δακρύσει. Η μοναξιά με βοήθησε να αλλάξω.

Αποφεύγω τις συγκρούσεις και πάντα δικαιολογώ τους άλλους.

Στον δρόμο τα παιδιά με προσφωνίζουν ως ‘Κύριο’ και εγώ νιώθω ακόμα παιδί.

Συχνά χάνομαι μέσα σε φανταστικούς κόσμους που γνώρισα σε μικρότερες ηλικίες για να επαναφέρω τον εαυτό μου στην παιδική μου φύση. Παλαιότερα θα προτιμούσα να ζω πραγματικά σε αυτούς τους κόσμους. Η απόδραση από την μοναξιά το άλλαξε αυτό. Τώρα θέλω να δημιουργήσω τους δικούς μου.