Ημερολόγια της Κθδόντω

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2022

ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΛΛΗ ΛΕΞΗ! ΚΑΨΕ ΤΟ ΚΑΙ ΦΥΓΕ ΜΑΚΡΙΑ!

Υπάρχουν αδιανόητα πράγματα βαθιά μέσα στη γη. Κάποια από αυτά, κάποτε, ανέπνεαν και βάδιζαν κάτω από τον δικό μας ουρανό. Κάποια από αυτά, ακόμα και τώρα περιμένουν τα βλάσφημα μας χέρια για να τα ξυπνήσουν.

«Εάν δεν φας το φαΐ σου, θα έρθει η Κουδόντω να σε φάει!» Έτσι μας έλεγε η γιαγιά μας όταν είμασταν μωρούδια. Εξαιρετικά παιδαγωγική μέθοδος για να πείσεις εξάχρονα και οκτάχρονα να βάλουν στο στόμα τους τις θλιβερές πρασινάδες. Ειδικά όταν έχεις σταθεί μπροστά σε αυτό το ‘κυκλώπειο πλάσμα’ και κάτω από τα ‘ζεστά’ του ‘όξινα σαγόνια’. Λέξεις και λόγια της γιαγιάς μας από ένα ξεθαμμένο ημερολόγιο. Το βρήκα τυλιγμένο με πορφυρά πανιά κάτω από το ξύλινο πάτωμα του παλαιού της δωματίου. Δεκάδες ξερές σελίδες, χοντρές σαν σεντόνια, χειροποίητα δεμένες με λεπτά ινώδη λευκά νήματα πάνω σε δουλεμένο ξύλο από οξιά. Χαραγμένη κακότεχνα στο ξύλο, και ύστερα φλογισμένη, μια λέξη στα κεφαλαία: ΚΘΔΟΝΤΩ

Την γιαγιά μας την χάσαμε λίγο πριν τελειώσω το δημοτικό. Μια μέρα πήγε στο βουνό και δεν γύρισε ξανά. Το σώμα της δεν βρέθηκε ποτέ αν και η τελική υπόθεση ήταν ότι έπεσε από τους γκρεμούς και χαμένη ξεψύχησε. Δεν υπήρχαν Amber Alert τότε και η αστυνομία του χωριού δεν είχε τις σημερινές δυνατότητες. 14 Αυγούστου του 98 έγινε και με την ίδια ημερομηνία ξεκίναγε η τελευταία σελίδα του ημερολογίου που βρήκα. Αν και η περιέργεια μου ήταν ισχυρή, αφότου το ξεφύλισα το εναπόθεσα στο κομοδίνο μου να το περιαργαστώ το βράδυ με την ηρεμία μου. Μόνο ηρεμία δεν έζησα εκείνο το βράδυ. Έχω διαβάσει αρκετά κείμενα του φανταστικού και αρκετές νουβέλες τρόμου. Οι ιστορίες αυτές μου ερέθιζαν το ένστικτο επιβίωσης και την αναζήτηση για τα κοσμικά μυστήρια, αλλά πάντα λόγω της μυθοπλαστικής προέλευσης τους, κατέληγαν στην καλύτερη να ριζώνουν μονάχα στο υποσυνείδητο. Αυτά που έλεγε το ημερολόγιο ρίζωσαν βαθιά στο συνειδητό.

Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί με την λογική. Δεν μπορώ, γιατί από την στιγμή που ξεκίνησα να διαβάσω, άλλαξαν τα πάντα. Ξεκίνησα να ιδρώνω μέσα στο χιονιά. Ένιωθα τους πόρους στο δέρμα μου να βουλώνουν με πύον. Το φώς από τις λάμπες άρχισε να γίνεται ανυπόφορο. Εάν εσύ που το διαβάζεις αυτό έχεις φτάσει ως εδώ, ίσως να αρχίζεις να ζεις τα ίδια πράγματα με μένα. Όπως με προειδοποίησε η γιαγιά μου στο δικό της ημερολόγιο, έτσι έκανα και εγώ, αλλά για να είσαι εδώ πάει να πει ότι δεν με άκουσες. Όπως και εγώ που δεν άκουσα την γιαγιά μου. Όπως και εκείνη πιθανώς από το προγενέστερο θύμα της κατάρας της Κθδόντω. H γιαγιά μου, εγώ , εσύ. Είμαστε σημαδεμένοι από την φεγγαρόγενη. Ο μόνος τρόπος να αναπαυθούμε πλέον είναι να την ταΐσουμε τους εαυτούς μας. Εάν σκέφτεσαι να σταματήσεις να διαβάσεις, τώρα πλέον είναι αργά. Βρίσκεται ήδη μέσα στο μυαλό σου.

Δισεκατομμύρια χρόνια πριν, όπου η γη σας δεν ήταν αυτό που είναι τώρα. Όταν η σελήνη ήταν ακόμα βρέφος στον πυρήνα του γερασμένου τιτάνα της, για μια άπειρη στιγμή τα ορυκτά των σωθικών της έγιναν ένα με τον δικό σας. Πασχίζοντας ποιός από τους τιτάνες θα υπερυσχίσει, η σελήνη αποχωρίστηκε τον ομφάλιο λώρο της δίνοντας τέλος στην κοσμική μάχη. Προτού όμως αποσχιστεί, διείσδυσε το πατρικό μας σπέρμα βαθιά στον κόσμο σας αφήνοντας πίσω σπόρους απόκοσμων διαστημικών θεών. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα, οι σπόροι αυτοί δεν βλάστησαν. Δεν βλάστησαν γιατί δεν χρειάστηκε. Το υπέδαφος σας ήταν και είναι αρκετά πλούσιο για να μας θρέψει όντας σε λήθαργο, αιώνιο. Όμως, η περιέργεια σας σύντομα ξεπέρασε την ανάγκη σας για επιβίωση και σκάψατε για να με βρείτε. Χαίρομαι που το κάνατε. Αλλά, η μοίρα του είδους μου είναι να αφυπνιστεί μετά από πολλούς πολιτισμούς σαν τους δικούς σας. Αυτό που απομένει από την ανακάλυψη σας είναι μια πεινασμένη σάρκα ικανή να σας τελειώσει όλους.

Δεν είναι απαραίτητο όμως να γίνει κάτι τέτοιο. Έχω υπομονή. Εξάλλου τα δικά σας έτη τα ζούμε σαν κλάσματα των λεπτών σας. Μείνε για λίγο εκεί. Ζήσε για δέκα χρόνια. Γράψε αυτά που σου μοιράζομαι και πριν με αναζητήσεις, κρύψε τα για να τα μοιραστείς με τον επόμενο που θα φέρει την τύχη σου. Είσαι ελεύθερος να το αρνηθείς αλλά όταν την τρισχιλιοστή εξακοσιοστή πεντηκοστή μέρα ο ήλιος δύσει και δεν έχεις έρθει να με βρεις, θα σιγουρευτώ ότι κάθε αγαπητό σου μέλος θα μαρτυρήσει μέχρι να μπορέσει να θρέψει το μεγαλοίο μου.

Όσον αφορά το που θα με βρεις, έχεις χρόνο για να μάθεις. Θα μάθεις να ζεις με την φωνή μου. Μην φοβάσαι. Θα έρθει η στιγμή όπου θα γίνω κομμάτι της κανονικότητας σου.

….

….

….

Όποιος και να είσαι, όπου και να είσαι σου ζητάω συγνώμη. Ίσως εσύ να έχεις το κουράγιο να αντισταθείς στην αλλόκοτη εξουσία της. Ίσως να μην έχεις ανθρώπους γύρω σου να πασχίσεις να προστατέψεις. Ίσως να μιλήσεις και να μην γίνεις περίγελος για αυτό. Ίσως η κατάρα να τελειώσει με μένα και να μην το βρεις ποτέ το διαολεμένο ημερολόγιο.

Εγώ όμως δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Οδεύω στα βουνά που εξαφανίστηκε η γιαγιά μου και πάω να συναντήσω την φρίκη που ονειρεύομαι εδώ και δέκα χρόνια.