Horror, Mystery & Fantasy by P.S. Gianniotis

  • Το Ψεύτικο Παράθυρο

    Η αδερφή μου πάντα με κορόιδευε γιατί μικρός πίστευα ότι το παράθυρο στην τραπεζαρία της θείας μου ήταν αληθινό. Το σπίτι των θείων μου ήταν δύο ορόφους πάνω από το δικό μας στην ίδια πολυκατοικία. Πιο παλιά τρώγαμε συχνά όλοι μαζί εκεί ενώ αρκετές φορές ανεβαίναμε για να παίξουμε με τις μεγαλύτερες ξαδέρφες μας. Εάν πας τώρα εκεί, θα το βρεις ολόιδιο με τότε, Μέσα σε μια στενή σαλονοκουζίνα, στον μικρό λευκό τοίχο απέναντι από την μπαλκονόπορτα υπάρχει ένας μεγάλο πίνακας με κορμούς δέντρων σε φωτεινό φόντο καταπράσινου δάσους. Το κάδρο του χοντρό και ξύλινο το οποίο επεκτείνονταν με μία οριζόντια και μία κάθετη ένωση στο κέντρο του πίνακα χωρίζοντας τον σε μικρότερα τμήματα, σαν καΐτια σε κουφώματα, μεταμφιέζοντας το με λίγη φαντασία σε ένα μαγικό παράθυρο στη φύση.

    Πραγματικά πίστευα μέχρι μια ηλικία ότι ήταν αληθινό παράθυρο και πίσω του, μέσα από τα τούβλα και το τσιμέντο του τοίχου, βρισκόταν ένα πραγματικό δάσος. Όμως δεν άλλαξα γνώμη ούτε επειδή με κοροίδευε η αδερφή μου και οι ξαδέρφες μου, ούτε επειδή μεγάλωσα και ξαφνικά το ορθό ισοπέδωσε το φανταστικό. Δεν θυμάμαι πότε έγινε ακριβώς, και δεν το έχω πει σε κανέναν, αλλά άλλαξα γνώμη γιατί ένα βράδυ που περάσαμε σε εκείνο το σπίτι είδα με τα ίδια μου τα μάτια πόσο λάθος είναι το ορθό και πόσο αθώο εντέλλει το φανταστικό.

    Θυμάμαι ότι εκείνη την ημέρα οι γονείς και οι θείοι μας είχαν βγει έξω και μας πρόσεχαν οι δύο μεγαλύτερες ξαδέρφες μου. Προς το τέλος της βραδιάς είχαμε στρωθεί όλοι μαζί στο πάτωμα της σαλονοκουζίνας και παίζαμε ένα επιτραπέζιο, συγκεκριμένα το ‘Παιχνίδι της Ζωής’. Όλο εκείνο το βράδυ ένιωθα άσχημα αλλά δεν έκανε εντύπωση σε κανέναν. Μέχρι και εκείνη την ημέρα, καθόλου τυχαίως, ένιωθα φόβο και το στομάχι μου ανακατευόταν όταν ήμουν μακριά από την μητέρα μου, κάτι που σήμερα, ή τουλάχιστον εγώ γνωρίζω σήμερα ότι, ονομάζουν άγχος αποχωρισμού. Γνωρίζοντας το αυτό τα κορίτσια είχαν δικαιολογήσει την ενόχληση μου και προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν με τους λανθασμένους τρόπους τους. Ενώ παίζαμε, καθόμουν απέναντι από τον μικρό τοίχο με καρφωμένο το βλέμμα στο ψεύτικο παράθυρο υπό την υπόσχεση τους, με ίχνη χλευασμού, ότι κάποια στιγμή κάποιο ζώο ή κάποιο ιπτάμενο θα περάσει να μας χαιρετήσει. Έτσι λοιπόν και εγώ, κουφός όσον αφορά τον χλευασμό, είχα βάλει σκοπό να το προσέχω γιατί έτσι θα αποκτούσα αποδείξεις για αυτό που πίστευα και ίσως να σταματούσαν να με κοροιδεύουν.

    Η ώρα περνούσε, όλοι είχαμε αποκτήσει οικογένεια και παιδιά στα πιόνια μας, και κανένα ζωντανό δεν είχε περάσει από το κάδρο. Είχαμε αρχίσει όλοι να νυστάζουμε ή τουλάχιστον εγώ θυμάμαι ότι νύσταζα. Θεωρούσα ότι και οι κοπέλες είχαν νυστάξει γιατί κατα την διάρκεια ενός καινούριου γύρου, κάπως αλλόκοτα από το πουθενά έγυραν το κεφάλι τους και ξάπλωσαν ήρεμα στην μοκέτα σχεδόν θεατρικά. Μου φάνηκε αρκετά περίεργο αυτό αλλά ακριβώς εκείνη την στιγμή ένα κιτρινοπράσινο φως άρχισε να κινείται πίσω από το κάδρο του πίνακα. Θυμάμαι να ακούω τους χτύπους της καρδιάς μου και να νιώθιω τους βολβούς των ματιών μου να τραβιούνται προς τα έξω από την ανάγκη μου να παρατηρήσω καλύτερα. Το φως έχοντας αλλάξει σε πορτοκαλί χρώμα κινούνταν από αριστερά στα δεξιά και πάλι πίσω. Όποτε η θέση του μετατοπιζόταν εκτός του φόντου του κάδρου, χανόταν. Μέχρι που ο πυρήνας της λάμψης άρχισε να μεγαλώνει αισθητικά και η έκλαμψη του σταμάτησε να περιορίζεται από το κάδρο. Το φως είχε περάσει μέσα από το παράθυρο και πλέον χόρευε αργά και υπνωτιστικά μέσα στο δωμάτιο.

    Με απίστευτη άγνοια κινδύνου, άπλωσα το χέρι μου προς το φως. Εκείνο ξαφνικά ακινητοποιήθηκε και έγινε κόκκινο. Ένιωσα τα πάντα να παγώνουν και το βλέμμα, μου αγκαζέ με τη σκέψη μου, βίαια μεταφέρθηκε στην αδερφή μου και στις ξαδέλφες μου που είχαν πέσει χάμω. Ένιωθα το φως να εκπέμπει πολύ κοντά στο πρόσωπό μου και από κόκκινο να γίνεται τότε μπλέ. Το μυαλό μου ανακατευόταν με την ίδια ακριβώς αίσθηση που ανακατεύεται το στομάχι μας και όλο το σώμα αναζητάει τον εμετό για να ηρεμήσει. Το κεφάλι μου όμως δεν μπορούσε να ξεράσει τίποτα άλλο πέρα από μία παράλογη σιγουριά ότι οι κοπέλες κινδυνεύουν. Ότι οι κοπέλες πεθαίνουν. Ότι οι κοπέλες πέθαναν. Ότι εγώ ήμουν μια μύγα. Και ότι εγώ ο ίδιος ως άνθρωπος σύνθλιβα αυτή την μύγα. Ότι και εγώ πέθανα. Ήθελα να κλάψω, να ουρλιάξω και να πνιγώ στους λιγμούς. Παγιδευμένος σε αυτό το σωματικό και πνευματικό μαρτύριο ξαφνικά το φώς έσβησε και ένιωσα ένα άγγιγμα στην πλάτη μου χάνοντας τις αισθήσεις μου.

    Όταν ξύπνησα κανονικά οι γονείς μας είχαν επιστρέψει. Οι ξαδέλφες μου και η αδερφή μου ήταν ζωντανές. Όλα μια χαρά σαν να μην συνέβη τίποτα. Μας πήρε όλους ο ύπνος πάνω στο παιχνίδι είπαν. Έπρεπε να συμφωνήσω και εγώ. Γιατί διαφορετικά η ενναλακτική θα ήταν να μοιραστώ αυτό που με άφησαν να δω και να ακούσω στο ενδιάμεσο αυτά που ήταν πίσω από το φως. Αυτά που είχαν την ίδια αίσθηση του χιούμορ με εμάς τους ανθρώπους, χλευάζοντας και κάνοντας με να πιστεύω έστω για λίγο ότι το παράθυρο ήταν αληθινό.

    Τα μάτια μου άνοιξαν στην αρχή θωλά. Ήμουν ξαπλωμένος στο πάτωμα ανάσκελα και το σώμα μου ήταν ακόμα παγωμένο. Η εικόνα στα μάτια μου άρχισε να καθαρίζει ενώ μπορούσα να κουνήσω το βλέμμα μου. Πυκνό μπλέ φως στο δωμάτιο. Τρεις ιπτάμενες λάμψεις αυτή την φορά διπλα σε δύο βδελυρές γκρι γυμνές ανθρωπόμορφες φιγούρες. Ανίκανος να ουρλιάξω, τις παρατηρούσα να κατεβάζουν με τα αφύσικα μακριά χέρια και δάχτυλα τους το σώμα της αδελφής μου στο πάτωμα. Τοποθετούσαν το κεφάλι και τα άκρα της ακριβώς όπως ήταν πριν χάσω τις αισθήσεις μου. Δίπλα της ήταν μια από τις ξαδέλφες μου και εκείνη στην ίδια στάση με πριν. Σύντομα μέσα από τον τοίχο βγηκε μια τρίτη φιγούρα που κρατούσε το σώμα της άλλης ξαδέλφης μου. Μπορούσα να δω το πρόσωπο του. Τα μάτια του ήταν μεγάλα και κατάμαυρα. Δεν μπορούσα να διακρίνω στόμα, μύτη ή αυτιά. Το σώμα του έμοιαζε σαν στολή ενώ ταυτόχρονα μπορούσα να δω τους μυς στα πόδια του να πάλλονται κατά την κίνηση του. Την ώρα που πλησίαζε τα άλλα πλάσματα, το πρόσωπο του καρφώθηκε στο δικό μου και ένιωσα το βλέμμα του να τρυπάει την σκέψη μου. Ο τρόμος και η αίσθηση που ένιωσα μπορεί να περιγραφτεί μονάχα ως ένα υγρό απύθμενο βάρος τυλιγμένο γύρω από τον σβέρκο μου να καταπίνει τα αυτιά μου και να εισβάλει στο στόμα μου και την μύτη μου. Και ξαφνικά απόλυτη ηρεμία. Και μια φωνή ψεύτικη. Σαν να προσπαθεί μια μηχανή να μιμηθεί την δική σου την φωνή μέσα στο κεφάλι σου.

    «Μην φοβάσαι.»

    Μόνο αυτές τις δύο λέξεις είπε αρχικά η φωνή, αλλά μαζί με αυτές σαν ανήκουστα να μεταφέρθηκε περισσότερη πληροφορία στο μυαλό μου. Ένιωθα ότι μπορούσα με την σκέψη μου να απαντήσω.

    «Γιατί όχι εμένα;» ρώτησα.

    Το βλέμμα του ξεκόλλησε από πάνω μου. Τα άλλα δύο μαζί με την λάμψη τους χάθηκαν μέσα στους τοίχους. Το τελευταίο πλάσμα τοποθέτησε την ξαδέλφη μου στο πάτωμα και με ξανακοίταξε. Πριν φύγει μου χάρισε περισσότερες λέξεις οι οποίες από μόνες τους ήταν αρκετές.

    «Γιατί εσύ είσαι πλήρης όπως είσαι. Όπως πρέπει.»

    , , ,

  • Shadows of Edenkand – Prologue Chapter 3

     “Boghhh … aaaan” muffled and torturing to the ear echoes escape the seared lips of the once fiery spirit of the Gobarai sorcerer. Moira steps around the burning and barely living body. In silence and with zero emotion she kneels with her shortsword in hand and sticks it in Rohem’s neck. Smoke and boiling blood engulf the iron while the hapless man exhales his final breath in bubbling painful sounds.

    “Moira Iegro of the Blackmoor ! Has your enthusiasm for blood no end? No satiety?” furious, Alu yells. 

    Moira’s gaze denies crossing swords with Alu’s, yet her lips twitch and yearn for a retort. She gives in. “A favor. Only this did I provide. All the leeches of your Dreadlake wouldn’t make this man fine once more.”

    Alu struggles to hold back words. Damy touches her gently on her back. She lets it go and both of them stroll towards Rohem’s body as Moira moves away. 

    The group collects itself and before a slight moment of rest becomes due, sounds of metal clashing and movement below the cremated enemies’ bodies are heard and seen. Their weapons return onto their arms awaiting the reveal of the surviving enemy. What reveals itself instead, is the now hairless blue skinned barbarian. He rises from the burning embers with slashes on his skin carved by the creatures’ weapons. No burn or scald on his bare chest. No mark left by the flames besides the removal of his dirty and tangled fur. “Fucking dragon-shit-fucking-imps!” Sabur shouts in ache, closed eyes and clenched fists. He opens his eyes and gazes the wholesome surprise on the group’s face. He flexes and smiles. “Fire don’t touch Sabur. See ? Once again, the might of Bonepool wins again!” Arms relieved, they collectively mend their wounds around a makeshift campfire prepared swiftly by the hunter after taking care of the dead sorcerer.

    Stressed by the events transpired, the unpromising short rest manages only to carve the line between memory and reality as the stench of burnt flesh refuses to unnest from their nostrils. Young Rohem’s body is laid a few steps from the fire, wrapped in cloth and cleaned from the blood and the ashes. His face looks sad. Most likely not because of his demise, but of his separation from his twin. Looking straight within the campfire’s flames, Alu starts singing an elven eulogy. Realizing that, besides Moira and the attending spiritual forces, her words are probably not discerned, she resumes in common speech.

    Today we mourn loved souls lost in righteous battle.

    We welcome the spirits that tend to the dead and their relief,

    as well as those who plotted and saw through their end.

    Old lady Ash’ka, before you let go of their severed strings,

    whisper in your dormant subjects’ ears our following plea.

    And if our words ring true and sage,

    let the stars shine bright and dim our grief.

    In your glorious rest, bless us with your whistling.

    A beacon for us to light the path to strength and forbearance

    For your departure was strong and eminent,

    in stand against the darkness.

    One day, we pray we match this day in honor and in pride.

    With fire in hand and joy in heart we bid farewell one penultimate time,

    in hope we feast and swing and sing once more as partners in solemn lethe.

    After the wode elf concludes, Moira starts whistling. In sequence, most of the group starts to emulate the whistling too, leading into smiles and a moment of gaiety. Soon enough smoke appears through the cloth that coils the dead body. Not black of burning fire but pure white emitting the smell of thyme. Damy blinks and there where the body was now is just the cloth. Just the cloth and a large white moth emerging through it, flapping its wings to reach higher. Dazed by the event, everyone’s pious gaze is following the moth who flies toward the edge of the cliff. There it meets its partner and together they get lost in the wind. Whispers of prayers in different languages and to different deities follows the incredible metaphysical sight.

    Damy ponders about Alu’s song. The elf’s voice was rough, the tempo plain and the rhyme absent. Yet the phrases were beautiful to her and it reminded her of an old story Papa used to tell her about death. About an old hag who spins the thread of life for all of us and then cuts it on her wicked demand. Damy hasn’t assumed any faith in her life and any hardened belief that gods exist, but the story of the hag, scissor in hands, in front of our metaphorically threaded life, made sense to her and most importantly mimicked the raw instancy that a breathing, thinking and spirited person becomes part of stillness. Her mind almost physically hurts attempting to fathom the pace the twin sorcerers were lost. And amidst that ghostly pain, she remembers that within those same moments she could have been part of the mourned ones. She turns her gaze upon the blonde knight. “Thank you, Alesander.”

    He glances at her. Then looks down revealing a miserable sense of self-hatred. “Everyone would have done the same.” he whispers. 

    “No. No they wouldn’t.” she insists, raising the knight’s now mellowed gaze. 

    Moira shrugs. “Far from me to intrude on this lovely courting, but every second we waste, spoils the deaths of the ones we just mourned for. We all need to speed this up!”

    In reality, she was right. Although, Damy in that moment didn’t care to think much for what was right. She gives a long stare at the dark elf and calmly says what almost everyone holds back. “Fuck you Moira.”

    The dark elf smiles, deviously pronounces the following, “Μιήρσα!”, and then gets up.

    Astonished by what she just heard, Damy stays still on the ground while everyone gathers their equipment and prepare themselves for entering the shrine following Moira’s lead. She understands what that word meant because when she was young she studied the language of the sunless people. Those who live in the Underdark. ‘Μιήρσα’ in that chthonian language equates to ‘Angel’.

    Alesander turns around to see Damy still on the ground floor. He approaches quietly. “Is everything alright ? What did she say to you?”

    Damy breaks out of her thinking loop, quickly turning her eyes to Alesander and swiftly getting up. In perfect irony and yet completely serious and honest she replies whispering. “Moira is not … who she claims she is.”

    ,
    , , , ,

  • Καλωσόρισμα στο Νέδερσορ

    Το παρακάτω έγγραφο αποτελεί καλωσόρισμα στα ορυχεία του Όσους και κατ επέκταση στον κόσμο του Νέδερσορ, γραμμένο από τον αξιότιμο γηραιό Κισαφίον Σίνγκαλιν:

    Αυτό που αποκαλούν οι σοφοί φυσική επιλογή, ορίζει ότι οι αδύναμοι χάνονται και ότι οι ισχυροί επιβιώνουν. Μέσα στην εθελότυφλη σοφία τους ξεχάστηκαν να αναφερθούν στην τύχη. Στην τύχη που ξυπνά και χτίζει θρύλους από δειλούς και ιππότες από τίποτες. Στην τύχη που κοιμάται και ο ουρανός βυθίζεται. Στην τύχη που αργοπορεί και η οποιαδήποτε ελπίδα αποχωρεί. Όταν χάνεται ο αδύναμος, χάνεται γιατί επικρατεί η τάξη, επικρατεί η ισορροπία. Ο άτυχος όμως χάνεται γιατί κυριαρχεί το χάος. 

    Άτυχος νιώθεις και άτυχος είσαι που βρέθηκες σε αυτόν τον κόσμο. Και εγώ άτυχος γεννήθηκα στη Αγιαχουάσκα και άτυχος επιλέχθηκα να διαβώ τις πύλες του Νέδερσορ. Χωρίς πολλές επιλογές ξεκίνησα να σκάβω και οι τρίχες μου ήταν χρυσό καφέ. Πλέον λευκές και αδύναμες σαν χιόνι μπροστά σε αλάτι κι ακόμα και όσο διαβάζεις τις λέξεις μου πιθανόν αξίνα να κρατάω. Πίστεψε με, η ζωή στα ορυχεία είναι … καλή. Προσφέρει σχετικά ασφαλή στέγαση στην μεγαλειώδη Κεντάξις, σεβαστή σίτιση και δίνει νόημα στην καθημερινότητα σου. Να είμαι ειλικρινής όσο λιγότερο χρόνο περνάς στην επιφάνεια τόσο καλύτερα – εξάλλου σύντομα η όραση σου θα εκπνεύσει και ο ιώδης ουρανός θα είναι παρά μια ανάμνηση. Μην ανησυχείς, με τα νέα όργανα που θα πάρουν την θέση των ματιών σου θα μπορείς να δεις εκεί που ήσουν τυφλός. Όπως και να έχει, δεν θα είναι δική σου επιλογή. Βλέπεις σε αυτόν τον κόσμο που βρέθηκες δεν υπάρχει ελευθερία και εάν την επικαλεστείς στην καλύτερη περίπτωση να εξοριστείς στην έρημο παρέα με τις χαμένες σκοτεινές ψυχές που καταλήγουν εδώ. Εάν είσαι τόσο πρόθυμος να πετάξεις την ζωή σου, καλύτερα να την ρισκάρεις στα χαμηλότερα επίπεδα των ορυχείων. Εκεί που πιθανών να υπάρχει ακόμα θαμμένο Όσους σε βάθη γεμάτα με παρεκκλίνουσες και πεινασμένες οντότητες. Λίγη ποσότητα από αυτό το ιβουάρ ορυκτό είναι ικανό να σε κάνει λόρδο της Κεντάξις. Ζυμωμένο από το ίχωρ του ίδιου του Θανάτου, αναζητείται διακαώς από τον άρχων Ταγιούμ Νοντγκα με σκοπό να ανυψωθεί στο Πάνθεον και να ελευθερώσει μια μέρα τον κόσμο αυτό από την κατάρα του Χάους.

    Προσοχή όμως! Η υπόσχεση για μια πλούσια ζωή μπορεί να μεταμορφώσει και τον πιο αδύναμο ανθρακωρύχο σε δολοφόνο. Μην με πιστέψεις εάν δεν θες, τα μάτια μου δεν έχουν δει ως τώρα Όσους. Όπως προείπα, εάν είχαν, είτε θα είχα γίνει φονιάς είτε φονευμενος. Εσύ να είσαι πιο έξυπνος. Εάν σου τύχει να βρεις Όσους ή ακόμη καλύτερα φλέβα από αυτό, κράτα τα χείλη σου κλειστά και την χούφτα σου κρυμμένη. Έως ότου μπορέσεις να αναρριχηθείς στην επιφάνεια και να επικαλεστείς το βλέμμα του Μαύρου Πύργου. Ίσως να έχεις γνωρίσει τα τέρατα αυτού του δυσοίωνου κόσμου. Το χειρότερο από όλα αυτά όμως, χειρότερο από τις αρπακτικές Στρίγγες της Κεντάξις, χειρότερο ακόμα και από τους Σκοτοπερπατητές που φυλούν τα σύνορα του Νέδερσορ, είναι αυτό που θα σε συναντήσει αφού το πύρινο μάτι του Μαύρου Πύργου πάρει την πραγματική του όψη. Η Νο’οκατάρνα, δρακαινα της σκιάς και φόνισα του Θανάτου. Εάν κρατάς αποδείξεις από το Όσους που ανακάλυψες, εκείνη θα φροντίσει να επιβραβευθείς. Διαφορετικά η μοίρα σου θα είναι αντάξια με το τέλος της θεότητας που δυστυχώς έδωσε ζωή σε αυτόν τον άδικο κόσμο.

    Αυτό όμως είναι ένα μονοπάτι που φέρει πολλά ρίσκα και για να έχεις καταλήξει εδώ η ζωή σου δεν έχει ευημερήσει από αυτά. Θέλεις αλήθεια να είσαι πιο έξυπνος από όλους; Άσε τα όνειρα που κολυμπάνε στον πλούτο. Μείνε στα πρώτα επίπεδα. Μην λες λέξη πέρα από το «Ναι αφέντη». Πρόσφερε έργο μέχρι τα τρια φεγγάρια να νοτίσουν και μετά απόλαυσε τον γλυκό χυλό γεμίζοντας ενέργεια για την επόμενη σου βάρδια. Θα σου πάρει λίγο χρόνο να συνηθίσεις την υφή του αλλά όταν το πετύχεις θα ανυπομονείς για την στιγμή καθημερινά. Εναλλακτικά, μπορείς να προσευχηθείς στον Ναό των Αρουραίων στην Κεντάξις και ανάλογα με την σοδειά να φύγεις με ένα καρβέλι από Μιάσμα. Λένε ότι έχει ακόμα καλύτερη γεύση από το ψωμί των Πάνω κόσμων αλλά κανείς δεν μιλάει για την αρρώστια που φέρει η κατανάλωση του.

    Όπως προείπα, είσαι και εσύ άτυχος. Είσαι παγιδευμένος εδώ χωρίς επιλογές και χωρίς ελπίδα για καλύτερο αύριο. Κατάλαβε το αυτό. Πιθανών κάποιοι να σου πουν διαφορετικά πράγματα. Ίσως να σου βάλουν ιδέες για ανυπακοή και επανάσταση. Μην ακούς λόγια για την Εξέγερση. Τίποτα καλό δεν μπορεί να προκύψει από αυτούς. Μόλις αποφασίσει ο άρχων Ταγιούμ ότι είναι κάτι πέρα από αβλαβή διασκέδαση για εκείνον, θα τους πατήσει κάτω.  Ίσως να τιμωρήσει και εμάς τους υπόλοιπους που δεν κάναμε κάτι για να τους σταματήσουμε. Ας ελπίζουμε, ότι κάτι τέτοιο δεν θα γίνει. Άρπαξε την αξίνα σου. Κάνε ότι καλύτερο μπορείς. Ζήσε φτωχά και ταπεινά και ίσως στις μέρες σου ο κόσμος αυτός μπορέσει να ανυψωθεί μέσα από την υποταγή και προσφορά προς τον άρχοντα μας. Διαφορετικά να είσαι σίγουρος ότι ακόμα και το τέλος σου να βρεις σε αυτό τον δυσείωνο κόσμο, ο άρχοντας Ταγιούμ Νόντγκα φροντίζει τις ψυχές όλων των τίμιων και υπάκουων ανθρακωρύχων.

    Στάσου πιστός και δυνατός,

    Γηραίος Κισαφίον Σίνγκαλιν

    ,
    , , , ,

  • Curse of Strahd – Rise of Sidhus

    Trapped by the Ravenloftian Mists in Barovia, under the tyranny of the Count Strahd Von Zarovich, a glimmer of hope appears as the heroes discover a powerful artifact to be used in the fated battle with the Dark Lord. Meanwhile, elsewhere within the dreadful realm, his evil forces expand.

    A lantern faintly shines upon the gloom within the horrible walls of Castle Ravenloft. A tall, slender man with pointed ears and grayish skin, a Dusk elf, dressed in dark coloured leathers and a light-gray furry cape, commands the light as he passes from one sepulcher to the next.  Soon enough he reaches a dead end. He pauses and carefully places the lantern on the cemetery’s crumbled floor in front. He rests his breath and swiftly starts chanting in an unfathomable necromantic language. His speech echoes around the ghostly hall until the screeching of an ancient-sealed stone door dragging itself vertically, halts the blasphemy and brings a smile to the Dusk elf’s face. He grasps at the lantern quickly and moves forward, delving deeper into the Dark Lord’s esoteric mazes.

    Endless layers of dust and webbing quake with each step the Dusk elf descends further. Finally, he reaches the end. With an equally anxious and excited look on his gaunt face, he raises his lantern forward. A pitch-dark empty room with only a highly reflective statue at its center, resembling the figure of an entombed and restrained live man screaming. After a few extra glances, the statue appears to be made of iron and at the eyes and mouth, large holes are formed. Those with experience into the dark arts, and most specifically with methods of torture, would dismiss the description of statue and instead would recognize the device as an iron maiden. A few weak breaths can be heard and spotted from the inside. The elf speaks after the dust settles.

    –“Are you awake?”

    A sick grungy voice of a man responds, pausing amidst his dreadful speech copious times.

    –“What …  do …  you …  seek here … chamberlain?”

    –“The master instructed me to speak with you.”

    –“Does he not wish … to lay upon me … his eyes himself?”

    –“The master is resting. He inquires, your skills.”

    –“Surely, … his grand forces exceed the limits … of my own. Even you … Rahadin …  a man capable of genocide.”

    –“You know that even the master cannot interfere with the Dark Powers’ game.”

    –“The … prophecies. So, the cycle … is soon to be … anew.”

    –“Maybe. Maybe not.”

    –“Why … me?”

    –“Because even in this form, you are an outsider to this world. The rules don’t apply to you.”

    –“Is … the girl … alive?”’

    –“Irrelevant. You need not occupy yourself with this matter. There are others.”

    –“What … do I … gain … from this?”

    –“If you succeed with the task, the master will be kind enough to free you of this curse.”

    –“Can he do that?”

    –“This is part of his own game, knight.”

    –“Then … let’s get on with it!”

    Rahadin, the Dusk elf, takes a few steps back and places once more the lantern on the floor. He raises his sight at the grim ceiling and yells.

    –“Your excellency! Your request has been accepted.“

    A creepy, satanic, laugh echoes through the above halls and into this decayed tumulus. The light of the lantern instantly goes off and shadowy tendrils begin to descend through the stairs and encircle the torturous device. A hideous dance of death between the maiden and the darkness. Suddenly the floating shadows storm inside the iron tomb and the man within starts screaming.

    A merciless minute later, silence fills the room, the iron maiden unlocks itself and Rahadin exclaims.

    –“Rise ! Rise Lord Sidhus !”

    Pitch black darkness inside, apart from two flaming red eyes striking at the Dusk elf with hate untold.

    –“Where … are …THEY?”

    ,
    , , , , ,

  • Shadows of Edenkand – Prologue Chapter 2

    A few days have gone by and as it seems a small part of the initial group made the journey to the top of Skadowep. Alu helps Damy make the final climb. She rises on top and her face is clearly riddled with emotions. Primarily anger. She takes no time to rest and instantly launches herself forward trying to tackle the back of the blue mutant. He barely feels the force and turns around slowly to find the cause of the disturbance.

    “You brute ! Why the fuck did you do that?” Damy screams at him.

    He plays dumb and smiles. “What did Sabur do now?”

    “You threw a person off the cliff! To his death! For no reason whatsoever! ” she continues blasting him.

    His face turns serious. “Da Bonepool clan does not accept weakness dwarf-whore. Especially crying and flapping chicken.”

    “He asked for your help! He trusted you and you fucking dropped him!”

    “What did YOU do about it? What did any of you do about it? Nothing. Nothing! Now stand aside before great Sabur takes another life.”

    He was right. He did murder that panicked man, but what he says is true. She did nothing about it. He has no clue, none of them have any, but she could have surely saved that man. She could have spread her shrouded wings, revealing her true ancestry and she could have caught him. At the time she was positioned below the incident, and she had plenty of time to react. Her wings wouldn’t hold for much, but it would be enough to secure the man and herself back to the mountainside. In that distressful moment, Damy quietly realizes that she would leave a stranger die to keep her secret.

    Moira steps between the two. “You have proven your might warrior. You have also proven your moronism.”

    “Huh?” Sabur’s confused. Maybe he doesn’t know what a moron is.

    Moira continues condescendingly. “Well let me teach the great Sabur of the Bonepool clan a lesson most important about battle, about war. There might be no honor for the weak, but there is use for them. Logic dictates that a sum of people must die in battle… and it would be better if those that do, are the weak ones.”

    Sabur stoops and scratches his head. Then he, unknowingly in a comedic way, repeats himself. “Huh?”

     For the first time since her arrival here, Moira’s zen breaks. She gets close to Sabur’s face and using her arms she makes gestures to force the mutant’s unwilling understanding. “To die in battle, the weak ones must survive the trip. Fuck it, maybe this you’ll get …There is no better shield than a LIVE one !”

    Alesander sneers. Next to him, Lifespill speaks up and seconds Moira.“She’s … kinda … right. Our venture here basically just started and here we are less than the half we started at the keep. Don’t let me start again on what dragonsprites can muster.”

    Indeed, only nine adventurers are left. Damy the bard, Alu the monk, Moira the assassin, Alesander the knight, Lifespill the hunter, Sabur the barbarian, Rohem, Bohan the twin sorcerers from Gobarai and Tydurn the stout hammerer from Undarog. Some changed their mind early, some did late. Some of them forked to a different path, some of them fell victim to the avalanche and some of them didn’t make the climb.

    Tydurn, the brown braid dwarf from the subterranean dwarven megalopolis, approaches the blue mutant and mutters. “Hey big guy. Why did you call her dwarf-whore?”

    “She fucks dwarves. Maybe she fucks you too.” The mutant answers while looking at his sides searching for his flask.

    Tydurn’s cheeks turn red. He grabs Sabur’s flask hanging from the other side the mutant’s searching and starts gulping.

    “Hey!” Sabur yells at him and grabs the flask back from the dwarf’s hands. He points at the dwarf with his monstrous finger “Next time you do that, you become Sabur’s shield.”

    The group agrees to lay down and rest for an hour. Most of them spend the time consuming rations listening to the human hunter yapping about different variations of the monsters they might encounter on their way, while the sun begins to hide itself amongst the icy hills. The entrance to the shrine awaits them on the other side of the mountain and by the time they get there, night and her minions will be on the lookout.

    Not a minute later than the agreed upon hour, Alesander rallies the group, and the final hike begins. Thanks to Alu’s mystifying link to nature and Lifespill’s tracking abilities, plus his experience with the arctic climate, the group skids through the path around the mountain. Damy tries to avoid being in Sabur’s line of sight, so she stays behind where the last to follow are the twin sorcerers. They appear to be failing in casting a spell that would provide artificial light for them, as the mote appears for a few seconds and then goes away. One dressed in red, the other in blue, both with wands in hand and scrolls wrapped with cloth on their sides, cease their spellcasting and speak hurryingly in some esoteric arcane code as she approaches.

    “It’s Rohem … and Bohan right ?” she awkwardly points at them and asks.

    “Actually, the other way around, but still you got the names right !” Bohan says.

    “And you are the famous bard from Kanalica with the piercing lungs.” Rohem adds.

    Bewildered by her inner turmoil, for a moment she thinks that maybe those two are talking about her true identity. Maybe it wasn’t as secret as she thought, maybe reality has been skewed for her. She fails to hide her confusion but before she gets a chance to respond Rohem continues. “Piercing in a good way! … that was supposed to be a compliment. I apologize if, for any reason, I troubled you. We spent some time in the Academy of Kanalica and we got a chance to listen to your beautiful performances a couple of times in the past.”

    “They should have showered you in gold miss Joe, if you ask me. Instead, they cancelled your shows because you bruised some lord’s son. Damn shame.” Bohan exclaims.

    Damy smiles. “So, you know about that too? Maybe you should have spent more time in the study.”

    Bohan and Rohem both blush in sync. Still smiling she looks forward and speaks. “Let’s hope your sparse studies and my … skills, prove their worth in this case.”

    After some troubleless hike, the group reaches a point where the path narrows around the precipice of the mountain. The sun has fully submerged into the earth and the need for artificial light brings forth flaming torches.

    Lifespill turns around and speaks loudly. “This is it. According to the map, the shrine awaits us at the end of the precipice. There used to be metal rings and ropes attached on the cliffs, but maybe avalanches broke em or pulled them down. We should go one by one and keep some distance between us. Take careful steps everyone.”

    “Sabur the strongest goes first!” the mutant says.

    None challenges Sabur and everyone, one by one, starts to follow. Lastly the twins cast a levitation spell on themselves shamelessly cheating the hazards and while they gather the venomous eyes of the group, Bohan explains that it works only on them two. “If we could, we would make you guys levitate too! It doesn’t show but it’s a really hard spell to concentrate on.”

    Before the blue color dressed sorcerer finishes his explanation while hovering above the darkness below, a rock the size of the mutant, without a sound violently drops on his head breaking the spell and dropping poor Bohan onto his doom.

    “BOHAN!” his brother cries.

    “Above us! Dragonsprites!” Lifespill yells.

    A few dozen feet above Damy’s location, another huge rock is let go from the tiny hands of a flying small creature resembling a humanoid resembling a dragon. Just before it hits the edge of the precipice, Alesander pulls her forward saving her life at the last moment. No time for gratitude as the ground collapses after the rock crushes on top of it and two more Dragonsprites appear hovering with rocks between their arms. Moira yells “Run!”

    Everyone hastens, except for Rohem who drowned in tears speaks arcane words with such hatred that turns his pupils to embers. His lips finally seal and through his palms a sphere of burning hot lava is hurled towards the initial hovering dragonsprite. The creature tries to avoid it but as soon as it nears it, the elemental energy explodes. The spell’s target turns to ash and the other flying dragonsprites get knocked around by the aftermath. One loses its rock, which falls in front of Sabur taking away a big part of the path. Sabur quickly builds some momentum and easily jumps to the other side. Behind him, Tydurn looks at his short legs and shakes his head. Everyone else is waiting for him to move forward lunging spells, shooting and loading their bows and crossbows, trying to deal with the flying monsters.

    As an arrow from Moira’s shortbow drills a hole into a dragonsprite’s right wing she yells at Lifespill. “All that knowledge and still you didn’t tell us about them flying?”

    Amongst the chaos the hunter finds the time to respond. “First time I see Dragonsprites fly! Actually, first time I see Dragonsprites, period. My mentor said that in contrast to their ancestry, Dragonsprites lack wings as a punishment for past treacheries towards their masters.”

    “Shut it! We need to move ! Tydurn stop stalling and make the jump !” Alesander yells at the dwarf while more flying dragonsprites appear from the darkness.

    Tydurn is scared shitless. He would gladly die in battle but making an impossible jump to his death is a no-no according to his list. Suddenly, he feels the warm touch from someone behind him and quickly turns around going for his handaxe. Before he gets a chance to raise his weapon, he surprisingly stares at Alu’s serene face.

    “Don’t worry proud Undarogian. The wind tonight will be your friend. I will make sure of that.” Alu attempts to ease the dwarf’s mind and then begins a prayer.

    The air starts to feel lighter around Tydurn and as he gathers his confidence back, he looks at his companions and says “Fuck it!” before he starts running forward.

    As Tydurn steps on the edge of the collapsed path and lifts his body forward a gust of wind accompanies him and helps him complete the jump. However, the wind quickly dissipates as a ray of crystal ice, hurled by the dragonsprites, pierces through Alu’s back and interrupts her prayer. Tydurn fails to land to the other side, but at the last moment grabs the edges of some protruding rocks below the collapsed area. He starts to slip but soon enough a large and hairy blue arm comes to his rescue and pulls him up.

    Tydurn thanks his savior who in return laughs and showcases his rotten teeth. “Wise Sabur don’t leave his shield behind.”

    The group successfully passes by the collapsed area and quickly lead the dragonsprites outside the narrow precipice, toward the shrine’s entrance. Unfavored by the gods of luck and fate, there the enemy increases in size as a sizeable patrolling group of wingless dragonsprites joins the battle. Sabur at the head of the group, starts cleaving through the wingless ones like butter but soon enough he tires himself and gets overrun falling to his knees. Tydurn and Alesander try to hold the swarm back with their shields while the ones behind them are still dealing with the winged ones. Damy with her rapier in hand begins singing a melody that magically surrounds the group, bolstering their spirits and then traveling toward the swarm of Dragonsprites, hypnotizing them, lulling them and rendering some of them unconscious.

    “GRAAAAAAHH” Sabur screams in rage, raising himself from the ground and forcing a wave of dragonsprites to fly into the air and then vehemently splash on top the crystallized snow.

    Lifespill and Moira keep shooting arrows and bolts at the flying ones, avoiding rays of frost, while Alu is improvising a plan to force them out of their altitude advantage. She quickly fashions a weird noose at the end of her rope pool and then climbs on top of a tall rock next to the edge of the precipice. Acrobatically she dodges the creatures’ attacks while spinning the rope behind her to gather momentum for the right time. Swoosh! She expertly throws the rope, and it grapples around the closest dragonsprite’s chest. She tries to pull it toward her but the creature resists. She pauses for a second closing her eyes and then whispers. “Mother …  immerse me in your bright sky’s clouds and white guardians’ feathers. So, your children may endure another cycle and witness your brother’s triumphant rise once again.” She opens her eyes, ties the rope around her arms and then lunges forward into the black void.

    Alu, now light as a water droplet, slowly falls and as soon as the rope tightens, the Dragonsprite descends a few feet but then manages to hold its altitude by flapping its wings a little harder. A couple of arrows pierce its scaly skin, wounding it and halting its magical bombardment. She pushes her legs forward at the direction of another flying dragonsprite, and then pulls them backward beginning to swing below the hooked creature. She swings once, then twice, then thrice speaking loudly this time. “Mother … now bathe me in your strongest stones and the pressures of your ocean’s depths!”. The fourth time Alu swings, she raises her body high toward the second creature. She reaches close to it and then her slim ankles lock around its head. The second Dragonsprite loses its balance and is now completely under Alu’s control struggling to breath.  With one of the creatures trapped under her control and the other incapable to fly through her supernaturally increased weight, the dragonsprites lose their ability to fly and land on the battlefield.

    Impressed by the monk’s feat, Lifespill drops his crossbow and unsheathes his handaxes running and yelling toward the landed enemies. Before he manages to approach the location, the dark elf magically teleports behind them through the shadows and stabs the first one to his demise. Alu quickly unentangles herself from the rope and the grappled creature, but before it gets its chance to escape back into the air, the hunter’s perfectly sharpened edged blades cut through the creature’s scale-armored neck.

    The last remaining flying dragonsprite flees within the shrine while the group has started to gain the upper hand in this battle. Sabur continues decimating the frontline next to Alexander and Tydurn. In the back the remaining group is now free to focus on supporting the front with magical spells and chants while others are spotting and focusing on key enemies ahead.

    Suddenly, cries are heard coming from within the shrine and soon enough myriads of new dragonsprite soldiers appear next to the gate, some of them armored in chain mail and some of them mounted on wyrmwolves.

    Alexander yells. “They’re too many. Sabur get back here!”

    “Sabur don’t run, never!” the mutant yells back and continues fighting and moving through.

    Meanwhile, Rohem standing at the back of the group has been tirelessly casting one flaming bolt after another furiously toward the army of the dragonsprites since the beginning. Exhausted now, his spells begin to lose their potency and ultimately their accuracy as his last one almost burns Moira’s left arm. Noticing the large group next to the shrine’s gate beginning to march toward them, hugely outnumbering them this time, Rohem also notices the despair into his comrades’ eyes. It was an impossible mission. After all, the reward is promised to be equal to godhood.

    “I am not going to die here.” Moira says.

    While she seemingly considers abandoning the battle, the dark elf looks at Rohem and sees that his skin is magically glistening in fiery red colors. Damy notices it too. He touches his chest with one hand and with the other he magically draws a ghostly wall between the group and the marching dragonsprites. Sabur is the first one to charge through the ghost wall, who afterwards starts to glisten in red too.

    Damy realizes what is happening and yells. “Everyone … stand back!”

    The marching dragonsprites clash with Sabur. He withstands their force at first but soon drops on the ground and the creatures stomp over him.

    “Listen.” Rohem’s serious voice interrupts the troubling moment. Everyone looks at him. “Please, follow through and finish this. Make it worthwhile for both of us. Me and Bohan.”

    His tragic words echo through the group’s head while the dragonsprite army swiftly moves through the ghost wall as if it’s not there for them. As they escape its ghostly presence, their skin starts to gloat in red. Like the shakey flame of a candle, a candle that spells doom when its wax completely melts.

    Without tears in his eyes this time, Rohem waits until the last creature passes through the wall and whispers. “For you brother.” He presses his chest with all of his strength and then flickers his other hand. Just before the first get a chance to clash their weapons with Alesander’s and Tydurn’s shields, every single glowing dragonsprite combusts into abominable flames.

    Half a minute later, the wall has disappeared, the dragonsprites turned to ash and the fully charred body of the sorcerer who used his own heart as an arcane focus to cast this spectacular arcana quivers at the ground in cruel pain. The shrine’s gate lies open and unguarded for the lucky ones still alive.

    ,
    , , , ,

  • Συγγραφικά βάρη

    Ένας άντρας μέρα μεσημέρι κάθεται σε ένα σχεδόν άδειο καφέ δαγκώνοντας παθιασμένα το νύχι του αριστερού αντίχειρα του. Οι ώμοι του σηκωμένοι, το κεφάλι του κατεβασμένο και το βλέμμα του προβληματισμένο μπροστά σε μια ημι-φωτισμένη οθόνη φορητού υπολογιστή. Λευκό φόντο, λίγες φράσεις μετρημένες στο ένα χέρι και ο κέρσορας αναβοσβήνει αμέσως μετά το όνομα του χαρακτήρα της υποσχόμενης ιστορίας:

    “Οι μέρες περνούσαν δύσκολα και οι νύχτες ακόμη χειρότερα. Ο σωματικός πόνος αν και απλούστατος μπροστά στον ψυχικό, διαβρώνει τον νου εξίσου οικτρά. Και οι δύο όξινη βρύση που στάζει μέχρι το τέλος του κόσμου. Ο Αυγουστής-”

    Σταματάει την καταναγκαστική του συνήθεια και πιάνει τον σβέρκο του. Τα μάτια του αλληθωρίζουν και σφίγγει τα δόντια του δείχνοντας την δεινή ενόχληση που αντιμετωπίζει. Το «writer’s block» του τον έχει καταβάλει και έχει πάρει σάρκα και οστά τραβώντας τον όλο και χαμηλότερα στην γη.

    Κουδούνισμα ακούγεται καθώς ένας νέος πελάτης μπαίνει μέσα στο καφέ. Χαιρετάει την σερβιτόρα, βγάζει τα γάντια του και κινείται προς το τραπέζι του καθισμένου άντρα.

    –       Γεια. Είσαι ο Παναγιώτης σωστά ? Πήγαινες στο 31ο. Το παιδί που έπεφτε συνέχεια κάτω;

    –       Ε … ναι; Γνωριζόμαστε από το σχολείο;

    –       Ο Ηλίας Παπαδήμας είμαι. Κάναμε πολύ παρέα τότε εάν θυμάσαι. Μετά η οικογένεια σου μετακόμισε και χαθήκαμε.

    –       Ο Ηλίας ναι σωστά. Ναι, θυμάμαι ! Τι κάνεις, είσαι καλά;

    –       Όλα καλά ! Περνούσα απ’έξω και μόλις σε πρόσεξα μέσα από το γυαλί έπρεπε να μπω και να σου μιλήσω. Είμαστε φίλοι στο Facebook και όταν είδα ότι εκδόθηκε το πρώτο βιβλίο σου έπρεπε να το πάρω. Δεν είμαι φαν του διαβάσματος και κυρίως ιστοριών τρόμου αλλά πρέπει να στο πω, το λάτρεψα. 

    –       Σε ευχαριστώ πολύ.

    –       Δεν μπορούσα να σταματήσω να σκέφτομαι την ανατροπή στο τέλος για εβδομάδες!

    –       Με χαροποιεί ιδιαιτέρως αυτό που λες.

    –       Θα υπάρξει συνέχεια;

    –       Είμαστε σε συζητήσεις με τον εκδοτικό. Θα το δούμε. Πες μου εσύ τι κάνεις;

    –       Εγώ έμεινα εδώ, δεν τα πήγαινα καλά με τα μαθήματα όπως θα θυμάσαι. Δοκίμασα αρκετές δουλειές μέχρι που γράφτηκα σε μια ιδιωτική σχολή σε ένα πρόγραμμα χειροπρακτικής και ανακάλυψα το μονοπάτι μου. Έχω ανοίξει μια μικρή κλινική εδώ κοντά, θεραπεύουμε κόσμο και η γυναίκα μου είναι έγκυος στο δεύτερο παιδί μας. Η ζωή πάει καλά.

    –       Χαίρομαι πολύ για σένα. Να είμαι ειλικρινής νόμιζα ότι η χειροπρακτική, χωρίς παρεξήγηση, είναι σαν τα ματζούνια και την ομοιοπαθητική.

    –       Πολλοί άνθρωποι το νομίζουν αυτό δυστυχώς. Ανεξαρτήτως τι άποψη έχεις για την εναλλακτική ιατρική, η χειροπρακτική δεν ανήκει σε αυτήν. Είναι συμπληρωματική ιατρική και έχει αποδειχθεί επιστημονικά ιδιαιτέρως αποτελεσματική σε περιπτώσεις τραυματισμών και γενικά  σε μυοσκελετικά ή νευρολογικά προβλήματα.

    –       Κρίνουμε τα πάντα και νομίζουμε ότι ξέρουμε τα πάντα εμείς οι άνθρωποι. Ξέρεις, τον τελευταίο μήνα σκεφτόμουν να πάω κάπου να με κοιτάξουν γιατί ο σβέρκος μου και οι ώμοι μου με έχουν πεθάνει. Κάθομαι όλη μέρα σκυμμένος μπροστά στον υπολογιστή, δεν αθλούμαι σχεδόν καθόλου και πλέον φλερτάρω με την μέση ηλικία.

    –       Μην ανησυχείς καθόλου. Αυτή είναι η κάρτα μου. Έλα οποιαδήποτε στιγμή στην κλινική ακόμα και χωρίς ραντεβού και θα σε κάνουμε περδίκι. Η μέση ηλικία θα σου ρίξει μόνιμη χυλόπιτα! Α ! Θα φέρω και το βιβλίο να μου το υπογράψεις όταν έρθεις!

    –       Τέλεια. Σε ευχαριστώ πολύ Ηλία! Ειλικρινά χάρηκα πολύ και όποτε βρω ευκαιρία θα περάσω.

    –       Τίποτα ! Να είσαι καλά. Κάτσε να βγάλουμε μια σέλφι να δείξω στην γυναίκα μου. 

    –       Οκέυ.

    Ο Παναγιώτης με δυσκολία σηκώνεται καμπουριασμένος από την θέση του και ο Ηλίας βγάζει το κινητό του παίρνοντας θέση δίπλα στον πρώην συμμαθητή του. Καθώς και οι δύο χαμογελάνε βλέποντας τον εαυτό τους στην οθόνη του τηλεφώνου ο Ηλίας του λέει γελώντας.

    –       Ουαου, φίλε εσύ είσαι πραγματικά χάλια. Πιθανόν να χρειαστούμε φορείο για να σε πάμε στην κλινική!

    Μόλις κάνει κλικ η κάμερα, το χαμόγελο σβήνεται από το πρόσωπο του Ηλία και οι κόρες των ματιών του διαστέλλονται. Το τηλέφωνο πέφτει από τα χέρια του και το βάζει στα πόδια τρέχοντας και ρίχνοντας τον δίσκο της σερβιτόρας κάτω.

    Ο Παναγιώτης του φωνάζει αλλά εκείνος έχει βγει από το μαγαζί και τρέχει σαν να έχει δει φάντασμα. Σηκώνει το τηλέφωνο του και κοιτάζει την οθόνη. Μια νορμάλ σέλφι μεταξύ δύο φίλων, δύο συμμαθητών, μεταξύ ενός συγγραφέα και ενός φαν του. Μόνο που γύρω από τον λαιμό του Παναγιώτη βρίσκονται τυλιγμένα δύο υπερβολικά παχουλά, γυμνά, ωχρά και μελανιασμένα μπούτια. Πάνω από το κεφάλι του κρέμονται τα πιο απαίσια γυναικεία στήθη που έχει δει ποτέ του και το δεξί χέρι του βδελύγματος αυτού χαιδεύει δίπλα το κεφάλι του Ηλία.

    –       Γαμη-σέτα ! Ρε Σούζι έχεις παχύνει πολύ !

    , , ,

  • A Pact of Souls – Κεφάλαιο 2: Μάχη για την αγνότητα

    Ο μικρός Κλάρενς προσπάθησε να κοιμηθεί αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Υπάρχουν πολλά πράγματα σε αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο που δεν ξέρει και σίγουρα ένα από τα αυτά είναι η ύπαρξη και η ανάγκη του ύπνου. Ο αισχρός Φάλικ στέκεται πάνω από το ακίνητο σώμα του με σάλια να τρέχουν στα τριχωτά σαγόνια του. Σκύβει και με τα τρομερά του νύχια αρχίζει να σκαλίζει το στήθος του παιδιού. Η σύντροφος του από πάνω προσπαθεί να κρύψει τα συναισθήματα της αλλά το βλέμμα της την προδίδει. Άγχος, φόβος, θλίψη για το αγόρι αλλά και μίσος προς τον αφέντη της. Ευτυχώς για εκείνη ο Φάλικ έχει άλλες ασχολίες.

    Μέσα σε όλο αυτό, τουλάχιστον ο Κλάρενς δεν νιώθει τον πόνο, δεν αισθάνεται τίποτα. Βλέπει το αίμα του να πετάγεται στο πρόσωπο του και τα χέρια του Φάλικ να τινάζονται προς τα πάνω ένα προς ένα. Το κόκκινο τον τυφλώνει, ξεθωριάζει και ξανά και πάλι τον τυφλώνει. O εφιάλτης δεν λέει να σταματήσει και η παραφροσύνη των γεγονότων τον ναρκώνει αλλόκοτα, ενώ παρατηρεί στα όρια της θολούρας του μπρούτζινου ουρανό, ένα φρικτό σμήνος από μαύρα ανεκδιήγητα πτηνά να μάχονται αναμεταξύ τους αδιαφορώντας για εκείνον και τους δικούς του επιδρομείς.

    Ένα λεπτό αργότερα, μετά από χειρουργικές κινήσεις ο Φάλικ πετάγεται προς τα πίσω καθώς ένα εκθαμβωτικό λευκό φως αποκαλύπτεται μέσα από το στέρνο του Κλάρενς αφήνωντας τους Σάτυρους έκπληκτους. 

    «Το ήξερα ότι θα κρύβει κάτι θαυμάσιο μέσα του αλλά άλλο να το σκέφτεσαι και άλλο να το βλέπεις μπροστά σου!» ψελλίζει εμβρόντητος ενώ η θηλυκή Σάτυρος κοιτάει σαστισμένη. Για πρώτη φορά, τα δύο αυτά αλλόκοτα πλάσματα, δούλος και αφέντης, μοιράζονται το ίδιο συναίσθημα, τις ίδιες σκέψεις. Για πρώτη φορά, φαίνονται να είναι ίσοι μπροστά στο μεγαλείο της αγνότητας. Η καθαρότητα της ψυχής του Κλάρενς πάλλεται στην μορφή μιας λευκής ακτινοβολούσας καρδιάς και με κάθε χτύπημα της απαιτεί τα πάντα να εμβυθιστούν στο φως της. Ο Κλάρενς βλέπει αυτό το φως να πάλλεται από μέσα του και αντικρίζει τις αντιδράσεις των πλασμάτων αλλά δεν μπορεί να κατανοήσει τι συμβαίνει. Παρ’όλα αυτά, η αθωότητα της σκέψης του και η αγνότητα της καρδιάς του γεμίζει την ψυχή του με δύναμη, ελπίδα και φως που αντανακλάται στα μάτια των ξαφνιασμένων εχθρών του.

    Ο Φάλικ φαίνεται σιγά σιγά να κατανοεί τι συμβαίνει. Τουλάχιστον στην δική του ληστρική και φαύλα γλώσσα. Στο μυαλό του αυτή την στιγμή τρέχει μια ανάμνηση από ένα παραμύθι. Ένα παραμύθι από όταν ήταν άνθρωπος. Ένα παραμύθι για πειρατές και χάρτες θησαυρών κρυμμένους μέσα σε γυάλινα μπουκάλια. Ένα τέτοιο γυάλινο μπουκάλι έφτασε στην ακτή του και εκείνος το άρπαξε, ακολούθησε τις οδηγίες του χάρτη και τώρα βρίσκεται πάνω από αυτό το μεγάλο κόκκινο Χ. Έχει σκάψει και έχει βρει το χαμένο σεντούκι. Το μόνο που χρειάζεται να κάνει είναι να το ανοίξει. Να το ανοίξει και μετά ο θησαυρός είναι δικός του.

    Η θηλυκή Σάτυρος συνεχίζοντας να είναι σαστισμένη, βλέπει τον φιλόδοξο αφέντη της να κινείται πάλι προς το παιδί αβέβαιη για το τι θα συμβεί μετά. Μια απρόσμενη βραχνή φωνή θα τα διακόψει όλα.

    «Απομακρυνθείτε από το αγόρι.»

    Δευτερόλεπτα αφού η νέα αυτή, πιθανώς αρσενική, παρουσία αποκαλύπτεται με την φωνή της, οι παλάμες του Φάλικ έχουν ξεκινήσει να φλέγονται και η σύντροφος του έχει οπλιστεί με την λόγχη της. Το φως της καρδιάς του Κλάρενς χάνεται καθώς η σχισμένη σάρκα του αρχίζει να δένει και να απορροφά το παλλώμενο του μεγαλείο πίσω στο στέρνο του. Τρόμος και μίσος έχουν γεμίσει τα μάτια του αισχρού Σάτυρου αναζητώντας την πηγή της φωνής. Διερευνεί γρήγορα όλα τα δέντρα γύρω του χωρίς αποτέλεσμα. Πιέζει τις οπλές του στο χώμα ψάχνοντας την τέλεια ισορροπία για μια απαραίτητη αντεπίθεση και απαντάει προκλητικά.

    «Αλλιώς τι θα γίνει μυστηριώδη ξένε;»

    Εάν κάποιος μπορούσε να δει την αντίδραση του Κλάρενς ακούγοντας την απρόσμενη φωνή, θα έβλεπε τα γουρλωμένα μάτια του να κάνουν την σύνδεση στην σκέψη του. Την έχει ξανά ακούσει αυτή την φωνή. Την έχει ξανακούσει πρόσφατα με μία λέξη. «Μπές» του είπε ενώ εμφανίστηκε μπροστά του μια σκοτεινή πύλη από το πουθενά. Τον έσωσε νωρίτερα και ίσως τον σώσει ξανά από αυτά τα σιχαμένα πλάσματα.

    Ο Φάλικ και η σύντροφος του αγωνιούν αλλά η φωνή δεν απαντάει.

    «Ποιό είναι το σχέδιο σου ξένε; Να μας σταματήσεις με τα λόγια;» εξακολουθεί την πρόκληση ο Φάλικ και στην συνέχεια φωνάζει. «Αποκαλύψου επιτέλους!»

    Οι προκλήσεις του Σάτυρου θα πιάσουν τόπο καθώς σύντομα ακούγεται ένα σύρσιμο, πίσω στα αριστερά του, από έναν μεγάλο κορμό. Κλαδιά τεντώνονται και σπάνε, και αρκετά φύλλα γλιστράνε και αρχίζουν να αιωρούνται. Μαζί τους προσγειώνεται και μια αθέατη οντότητα κάνοντας θόρυβο και αναστατώνοντας το φύλλωμα του εδάφους. Οι Σάτυροι ήδη έχουν γυρίσει στην πλευρά του με τα όπλα τους έτοιμα να αμυνθούν αλλά και να αντεπιτεθούν. Περίπου δέκα μέτρα μπροστά τους, κομμάτια αυτή της οντότητας θα αρχίσουν να περνάνε μέσα από το αόρατο πέπλο που την συγκαλύπτει. 

    «Ακόμα πατάμε στον Κήπο των Σαλιάγκων και η ύπαρξη σας βεβηλώνει αυτό το αρχαίο και απαγορευμένο για εσάς μέρος. Μέχρι εκεί έφτασε ο λόρδος Σίνουθ για να ικανοποιήσει την λαιμαργία του;» ένα ζευγάρι από σάπια γκρι χείλη αιωρούνται ανοιγοκλείνοντας στο ύψος των ματιών του Φάλικ καθώς σιγά σιγά σχηματίζεται το πρόσωπο του μυστηριώδη εμφανώς ηλικιωμένου ξένου που μιλάει. 

    Άρρωστα μάτια με κίτρινες τριγωνικές κόρες, ισχνό και ωχρό δέρμα, πολύ αραιές σκούρες γκρι τούφες από μαλλί και μια παχιά μακριά μάζα από σάρκα να προεξέχει από το αριστερό του μάγουλο η οποία σαν πλοκάμι-κασκόλ τυλίγεται γύρω από τον στενόμακρο και αδύνατο λαιμό του. Το σώμα του σε ακόμα χειρότερη κατάσταση, σχεδόν τελείως σκελετωμένο, φαίνεται μέσα από έναν σκισμένο μαύρο χιτώνα που με τα κουρέλια του τυλίγει τις εκτεθειμένες του πληγές από κάποια βίαιη μάχη. Ο αριστερός του ώμος λείπει ολόκληρος μαζί με το άκρο, βάρβαρα δαγκωμένος από κάποιο λυσσασμένο τέρας με τεράστια σαγόνια. Τα πόδια του σαν να τρέμουν και τα λεπτά τους κόκκαλα φαίνονται έτοιμα να σπάσουν με το παραμικρό.

    Ο Φάλικ βλέποντας την εικόνα του αντιπάλου του σκάει στα γέλια και οι φλόγες στις παλάμες του ξεφουσκώνουν. Η θηλυκιά φαίνεται πλέον να ανησυχεί παραπάνω και παραμένει σε επιφυλακή σφίγγοντας την λόγχη της, πιθανώς πιστεύοντας ότι ο μυστηριώδης ξένος μπορεί να μην είναι μόνος του.

    «Το αγόρι ξύπνησε πρόωρα και μάλλον αυτό έχει να κάνει με εσάς τους δύο. Ανήκει στον Κήπο. Αφήστε τον ήσυχο και εξαφανιστείτε.»

    «Για εμάς ο κήπος είναι απαγορευμένος, αλήθεια είναι. Για σένα, όχι;»

    «Δεν βρίσκομαι εδώ για να πάρω από τον Κήπο, αλλά για να δώσω όπως μπορείς να δεις.» απαντά ο ξένος στον Φάλικ επιδεικνύοντας τις πληγές του.

    «Χεχε … Μπορούμε να το δούμε πολύ καθαρά και οι δύο μας αυτό. Σου προτείνω λοιπόν να επιστρέψεις στον ταπεινό σου σκοπό και να μας αφήσεις εμάς να συνεχίσουμε τις ακολασίες μας.»

    «Υπάρχουν αξίες, νόμοι και κανονισμοί ακόμα και σε αυτό το οικτρό μέρος Μπιουλζάο. Δεν θα τα παραβώ και ούτε θα αφήσω εσένα να το κάνεις. Ακόμα και στο τέλος αυτού του δρόμου μου.»

    «Μπα; Και τι θα κάνεις ακριβώς;»

    Εκεί που ο μυστηριώδης ξένος θα ανοίξει το στόμα του για να απαντήσει, από τα μάτια του Φάλικ θα βγουν καπνοί και τα σαγόνια του θα τιναχτούν καθώς από μέσα τους θα εκτοξευθεί ένας πύρινος βράχος εναντίον του. Ο βράχος εκρηγνυεται πέφτοντας πάνω στο σώμα του ξένου και φλόγες καταπίνουν τα πάντα γύρω του. Ταυτόχρονα η θηλυκή Σάτυρος πηδάει μέσα στις φλόγες και με την λόγχη της αρχίζει να επιτίθεται μέσα στο πορφυρό σύννεφο. Η λεπίδα του όπλου της σκίζει τους καπνούς στην μέση με κάθε κίνηση της, και παρόλη την προσπάθεια του ξένου να την αποφύγει σε σύντομο χρόνο οι επιθέσεις τις αρχίζουν να βρίσκουν στόχο και να καρφώνονται πάνω στο σάπιο σώμα του. Οι καπνοί σιγά σιγά θα εξαφανιστούν και ο ξένος θα πέσει κάτω από τις ασταμάτητες επιθέσεις.

    Ο Φάλικ θα αρχίσει να γελάει ενώ η θηλυκιά πατάει με δύναμη πάνω στα γόνατα του ξένου, θρυμματίζοντας τα με τις οπλές τις και στην συνέχεια αφαιρώντας ένα ένα όσα άκρα του απομένουν κόβοντας τα με την κοφτερή της λόγχη. Εκείνος φωνάζει με ότι φωνή του έχει μείνει, βήχει και φτύνει κίτρινο υγρό, το ίδιο που ρέει από τα κομμένα του άκρα, βάφοντας προσωρινά το χώμα γύρω του με την αρρώστια του. Για λίγα δευτερόλεπτα η Σάτυρος κοιτάει ότι έχει μείνει από τον αξιολύπητο εχθρό της και σηκώνει το όπλο της με σκοπό να τον αποκεφαλίσει. Λίγο πριν διεισδύσει την λεπίδα της στον λαιμό του, η τυλιγμένη σάρκα γύρω από αυτόν θα ανοίξει και σαν την σουπιά που φτύνει το μελάνι της στα αρπακτικά της θάλασσας πριν την γραπώσουν, έτσι και ο ξένος από μέσα του θα φτύσει ένα ακάθιστο ζωντανό σκοτάδι από σκιά, σαν μελάνι στο νερό, και θα πνίξει την Σάτυρο.

    Οι σκιές εισβάλλουν μέσα στο σώμα της από οποιαδήποτε δίοδο βρίσκουν και η λόγχη αφήνεται από τα χέρια της. Εκείνη πέφτει κάτω σε σπασμούς ενώ το σκοτάδι του ξένου μέσα της κυριεύει το σώμα και την σκέψη της. Ο Φάλικ βλέποντας την δύναμη αυτή του ξένου τρομάζει αλλά ο τρόμος του δεν τον εμποδίζει από το να πράξει. Τεντώνει της παλάμες του και απο τις φλόγες της σάρκας του εμφανίζεται η πύρινη του αλυσίδα.

    «ΦΟΥΡΙΣ!» φωνάζει για δεύτερη φορά και οι αλυσίδες του εκσφενδονίζονται πάνω στο σώμα του εχθρού που φαίνεται να έχει σηκωθεί και να αιωρείται πάνω από το έδαφος. Οι αλυσίδες θα τυλιχτούν πάνω στο σακατεμένο θώρακα του καίγοντας και σφίγγοντας την γερασμένη σάρκα του. Ο ξένος θα ψιθυρίσει με δυσκολία κάποιες άθλιες λέξεις και το σκοτάδι θα αποσυρθεί από την θηλυκή Σάτυρο που παλεύει να επιβιώσει στο έδαφος. Θα επιστρέψει προς εκείνον πέφτοντας πάνω στο σώμα του και σιγά σιγά θα χτίσει μια ολόσωμη πανοπλία από σκότος αναζωογονόντας τα άκρα του αλλά και την ζωτικότητα του. Το πρόσωπο του μετατρέπεται σιγά σιγά σε νεανικό, τα μαλλιά του γίνονται σκούρα και πυκνά κάτω από ένα χρυσό Ψχεντ, το δέρμα του υγιές κάτω από δερμάτινα ζωνάρια και το σώμα του γερό σαν ατσάλι. Δεν σταματάει όμως εκεί. Χωρίς καθυστέρηση, το σκοτάδι επεκτείνεται γύρω από τις αλυσίδες του Φάλικ παλεύοντας με τις φλόγες του. Ο Σατυρος προσπαθεί να αντισταθεί τραβώντας τα πύρινα του όπλα προς τα πίσω. Όμως δεν τα καταφέρνει και το σκοτάδι τον φτάνει παγώνοντας το μέταλλο και εισβάλλωντας μέσα στις φλεγόμενες πύλες των παλαμών του. 

    Η αισθήσεις της θηλυκής Σάτυρου επανέρχονται και βλέπει τον αφέντη της να βασανίζεται καθώς το σκοτάδι του ξένου προσπαθεί να ξεσκίσει τις αλυσίδες μέσα από τα χέρια του. Προσπαθεί να σηκωθεί γρήγορα για να τον βοηθήσει αλλά οι παλάμες του Φάλικ κόβονται στην μέση ενώ οι αλυσίδες αποχωρίζονται βίαι από εκείνες και πέφτουν στο πάτωμα. Ο Φάλικ γονατίζει από τον πόνο αλλά ο μυστηριώδης ξένος δεν σταματάει εκεί. Το σκοτάδι του αρπάζει τις αλυσίδες και τις τυλίγει γύρω από τα κέρατα στους κροτάφους του Φάλικ. Η μία αλυσίδα τραβάει από την μία και η άλλη από την άλλη, προσπαθώντας να διαχωρίσει το κεφάλι του Σάτυρου κάθετα. 

    «Κκκκκλλλ κγκρρρ» πύρινο φως βγαίνει μέσα από το κρανίο του Φάλικ που έχει ραγίσει από την πίεση των κάποτε δικών του μοχθηρών όπλων. 

    «Αρκετά!» ακούγεται από την πλευρά που ήταν ξαπλωμένος προηγουμένως ο μικρός Κλάρενς. Πλέον οι αισθήσεις του έχουν επανέλθει και παρακολουθεί όρθιος αυτή την φρικτή μάχη. Ο χιτώνας του έχει γίνει κομμάτια και γυμνός φωνάζει με το στήθος του να έχει ορατώς υπερφυσικά επουλωθεί από τις κοπές του αισχρού και πλέον ανήμπορου Φάλικ. 

    Ο ξένος αδιαφορεί και συνεχίσει στην προσπάθεια του να διαλύσει το κρανίο του Σάτυρου..

    Η θηλυκιά μέσα στον πανικό παρατηρεί την οπή στον λαιμό του ξένου από την οποία καλέστηκε το ξόρκι του. Κυλίεται στο έδαφος ταχύτατα και αρπάζει την πεσμένη λόγχη της. Σηκώνεται, την εκσφενδονίζει και με φοβερή ακρίβεια την καρφώνει στον απεχθή κόλπο που γέννησε το ύπουλο σκοτάδι. Ο ξένος ταράσσεται και κάνοντας λίγα βήματα προς τα πίσω, αφαιρεί την λόγχη με τα χέρια του. Απέναντι του, οι αλυσίδες πέφτουν στο έδαφος ελευθερώνοντας τον Φάλικ και το σκοτάδι σιγά σιγά απορροφάται μέσα στον λάρυγγα του ξένου. Η θηλυκή Σάτυρος τρέχει προς τον Φάλικ, τον σηκώνει και αρπάζοντας τον τρέχουν να ξεφύγουν μέσα στο δάσος, πίσω στον απαγορευμένο Κήπο των Σαλιάγκων. 

     Ο ξένος δεν μπορεί να κάνει κάτι για να σταματήσει τους Σάτυρους όσο και να το θέλει. Η αλλόκοτη μακριά απόφυση έχει τυλιχτεί σφιχτά πάλι στον λαιμό του καλύπτοντας την φρικτή πηγή της ισχύς του. Η πανοπλία και η ζωτικότητα του έχουν εξαφανιστεί και το σώμα του βρίσκεται πάλι στην αρχική άθλια κατάστασή του. Ωστόσο, τα τρία κομμένα του άκρα από την λόγχη της Σάτυρου έχουν επανέλθει, σχεδόν άχρηστα θα έλεγε κάποιος με αυτή την βδελυρή φόρμα. Ρίχνει μια ματιά στο σοκαρισμένο αγόρι και τον καλωσορίζει ενώ χαϊδεύει με ευλάβεια τον σβέρκο του.

    «Καλωσήρθες στην Κόλαση, Κλάρενς …»

    , , ,

  • Ημερολόγια της Κθδόντω

    Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2022

    ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΑΛΛΗ ΛΕΞΗ! ΚΑΨΕ ΤΟ ΚΑΙ ΦΥΓΕ ΜΑΚΡΙΑ!

    Υπάρχουν αδιανόητα πράγματα βαθιά μέσα στη γη. Κάποια από αυτά, κάποτε, ανέπνεαν και βάδιζαν κάτω από τον δικό μας ουρανό. Κάποια από αυτά, ακόμα και τώρα περιμένουν τα βλάσφημα μας χέρια για να τα ξυπνήσουν.

    «Εάν δεν φας το φαΐ σου, θα έρθει η Κουδόντω να σε φάει!» Έτσι μας έλεγε η γιαγιά μας όταν είμασταν μωρούδια. Εξαιρετικά παιδαγωγική μέθοδος για να πείσεις εξάχρονα και οκτάχρονα να βάλουν στο στόμα τους τις θλιβερές πρασινάδες. Ειδικά όταν έχεις σταθεί μπροστά σε αυτό το ‘κυκλώπειο πλάσμα’ και κάτω από τα ‘ζεστά’ του ‘όξινα σαγόνια’. Λέξεις και λόγια της γιαγιάς μας από ένα ξεθαμμένο ημερολόγιο. Το βρήκα τυλιγμένο με πορφυρά πανιά κάτω από το ξύλινο πάτωμα του παλαιού της δωματίου. Δεκάδες ξερές σελίδες, χοντρές σαν σεντόνια, χειροποίητα δεμένες με λεπτά ινώδη λευκά νήματα πάνω σε δουλεμένο ξύλο από οξιά. Χαραγμένη κακότεχνα στο ξύλο, και ύστερα φλογισμένη, μια λέξη στα κεφαλαία: ΚΘΔΟΝΤΩ

    Την γιαγιά μας την χάσαμε λίγο πριν τελειώσω το δημοτικό. Μια μέρα πήγε στο βουνό και δεν γύρισε ξανά. Το σώμα της δεν βρέθηκε ποτέ αν και η τελική υπόθεση ήταν ότι έπεσε από τους γκρεμούς και χαμένη ξεψύχησε. Δεν υπήρχαν Amber Alert τότε και η αστυνομία του χωριού δεν είχε τις σημερινές δυνατότητες. 14 Αυγούστου του 98 έγινε και με την ίδια ημερομηνία ξεκίναγε η τελευταία σελίδα του ημερολογίου που βρήκα. Αν και η περιέργεια μου ήταν ισχυρή, αφότου το ξεφύλισα το εναπόθεσα στο κομοδίνο μου να το περιαργαστώ το βράδυ με την ηρεμία μου. Μόνο ηρεμία δεν έζησα εκείνο το βράδυ. Έχω διαβάσει αρκετά κείμενα του φανταστικού και αρκετές νουβέλες τρόμου. Οι ιστορίες αυτές μου ερέθιζαν το ένστικτο επιβίωσης και την αναζήτηση για τα κοσμικά μυστήρια, αλλά πάντα λόγω της μυθοπλαστικής προέλευσης τους, κατέληγαν στην καλύτερη να ριζώνουν μονάχα στο υποσυνείδητο. Αυτά που έλεγε το ημερολόγιο ρίζωσαν βαθιά στο συνειδητό.

    Δεν μπορώ να εξηγήσω το γιατί με την λογική. Δεν μπορώ, γιατί από την στιγμή που ξεκίνησα να διαβάσω, άλλαξαν τα πάντα. Ξεκίνησα να ιδρώνω μέσα στο χιονιά. Ένιωθα τους πόρους στο δέρμα μου να βουλώνουν με πύον. Το φώς από τις λάμπες άρχισε να γίνεται ανυπόφορο. Εάν εσύ που το διαβάζεις αυτό έχεις φτάσει ως εδώ, ίσως να αρχίζεις να ζεις τα ίδια πράγματα με μένα. Όπως με προειδοποίησε η γιαγιά μου στο δικό της ημερολόγιο, έτσι έκανα και εγώ, αλλά για να είσαι εδώ πάει να πει ότι δεν με άκουσες. Όπως και εγώ που δεν άκουσα την γιαγιά μου. Όπως και εκείνη πιθανώς από το προγενέστερο θύμα της κατάρας της Κθδόντω. H γιαγιά μου, εγώ , εσύ. Είμαστε σημαδεμένοι από την φεγγαρόγενη. Ο μόνος τρόπος να αναπαυθούμε πλέον είναι να την ταΐσουμε τους εαυτούς μας. Εάν σκέφτεσαι να σταματήσεις να διαβάσεις, τώρα πλέον είναι αργά. Βρίσκεται ήδη μέσα στο μυαλό σου.

    Δισεκατομμύρια χρόνια πριν, όπου η γη σας δεν ήταν αυτό που είναι τώρα. Όταν η σελήνη ήταν ακόμα βρέφος στον πυρήνα του γερασμένου τιτάνα της, για μια άπειρη στιγμή τα ορυκτά των σωθικών της έγιναν ένα με τον δικό σας. Πασχίζοντας ποιός από τους τιτάνες θα υπερυσχίσει, η σελήνη αποχωρίστηκε τον ομφάλιο λώρο της δίνοντας τέλος στην κοσμική μάχη. Προτού όμως αποσχιστεί, διείσδυσε το πατρικό μας σπέρμα βαθιά στον κόσμο σας αφήνοντας πίσω σπόρους απόκοσμων διαστημικών θεών. Ευτυχώς για την ανθρωπότητα, οι σπόροι αυτοί δεν βλάστησαν. Δεν βλάστησαν γιατί δεν χρειάστηκε. Το υπέδαφος σας ήταν και είναι αρκετά πλούσιο για να μας θρέψει όντας σε λήθαργο, αιώνιο. Όμως, η περιέργεια σας σύντομα ξεπέρασε την ανάγκη σας για επιβίωση και σκάψατε για να με βρείτε. Χαίρομαι που το κάνατε. Αλλά, η μοίρα του είδους μου είναι να αφυπνιστεί μετά από πολλούς πολιτισμούς σαν τους δικούς σας. Αυτό που απομένει από την ανακάλυψη σας είναι μια πεινασμένη σάρκα ικανή να σας τελειώσει όλους.

    Δεν είναι απαραίτητο όμως να γίνει κάτι τέτοιο. Έχω υπομονή. Εξάλλου τα δικά σας έτη τα ζούμε σαν κλάσματα των λεπτών σας. Μείνε για λίγο εκεί. Ζήσε για δέκα χρόνια. Γράψε αυτά που σου μοιράζομαι και πριν με αναζητήσεις, κρύψε τα για να τα μοιραστείς με τον επόμενο που θα φέρει την τύχη σου. Είσαι ελεύθερος να το αρνηθείς αλλά όταν την τρισχιλιοστή εξακοσιοστή πεντηκοστή μέρα ο ήλιος δύσει και δεν έχεις έρθει να με βρεις, θα σιγουρευτώ ότι κάθε αγαπητό σου μέλος θα μαρτυρήσει μέχρι να μπορέσει να θρέψει το μεγαλοίο μου.

    Όσον αφορά το που θα με βρεις, έχεις χρόνο για να μάθεις. Θα μάθεις να ζεις με την φωνή μου. Μην φοβάσαι. Θα έρθει η στιγμή όπου θα γίνω κομμάτι της κανονικότητας σου.

    ….

    ….

    ….

    Όποιος και να είσαι, όπου και να είσαι σου ζητάω συγνώμη. Ίσως εσύ να έχεις το κουράγιο να αντισταθείς στην αλλόκοτη εξουσία της. Ίσως να μην έχεις ανθρώπους γύρω σου να πασχίσεις να προστατέψεις. Ίσως να μιλήσεις και να μην γίνεις περίγελος για αυτό. Ίσως η κατάρα να τελειώσει με μένα και να μην το βρεις ποτέ το διαολεμένο ημερολόγιο.

    Εγώ όμως δεν μπορώ να περιμένω άλλο. Οδεύω στα βουνά που εξαφανίστηκε η γιαγιά μου και πάω να συναντήσω την φρίκη που ονειρεύομαι εδώ και δέκα χρόνια.

    , ,

  • Shadows of Edenkand – Prologue Chapter 1

    The trip took weeks. She just started feeling acclimated into the urban environment these last few years and now she got to experience it all. Oceans, desert, grasslands, mountains, swamps and now snow. Her papa would freak out, if he knew where she was right now. Probably followed by a heart attack, if word traveled to Union that Dydamia Gorsoko has been performing in taverns and whorehouses. Thankfully, she has been using an alias. Not only for when patrons are enjoying her talents, but ever since she left her prisonous family estate. Changing your persona is a tricky task, but Damy – her papa called her that – had plenty of experience. Thanks to Mrs. Yudil, her home-school teacher, she was trained in glamor arts. From the age of eight to fourteen she perfected using garments and cosmetics to disguise her glowing skin, her opalescent eyes and her demi-grown wings, all part of her celestial legacy, her angelic blood. That damned dormant legacy that decided to reemerge through her. That damned legacy that convinced her papa to keep her locked up in her room and isolated for the biggest part of her life.

    It wasn’t that bad. At least that’s what she told herself. Besides her papa and her teacher, she was visited by Joe, her best friend. A street-urchin girl that regularly sneaked into the Gorsoko estate and kept her company. She liked hearing Joe’s stories. Tons of adventures in the slums. Crazy characters, street games, pilfering and trash fire songs. She loved the songs. She always hid small parts of her lunch to trade for new rhymes with Joe. She knew that many of the urchin’s rhymes were thought of on the spot to ease her hunger, but she didn’t mind. She would prefer to trade for a way to escape her isolation but Joe would not divulge her secret pathway. Not even for sugar puddings. “Can’t say. I gave my word. Honor among thieves and such!” she always said. The urchin came and went as the years went by until she didn’t. The last time Damy saw her was about the same time she started scheming for her escape. Now, she pays for food on her plate by crafting rhymes like the urchin and chanting those rhymes next to enchanting melodies picked by her lute. She is a bard and a fine one at that. Also, a pretty fair fencer thanks to Mrs. Yudil. Otherwise, the many hurdles on the way here would have ended the trip early.

    She stepped foot inside the white courtyard. C’gardnire Keep at last. Ruins of the Beloden Kings frozen in time. A revolution begins where another one ends. Fitting, yet unpromising. Damy’s feet took a pause and she pondered that thought for a bit as she began scouting the dozens that have answered the same call she has. One , two,  three, four, – a brute’s voice interrupts her count.

    “Tight booty you got there missy … Lost de time staring at it.”

    She turns around and she sees a seven foot, lightly armored, monstrous figure of a mutant drooling over her. Pale blue skin, inhuman tusks sliding above his lower lips, muscles for days and a horrible haircut. On his back, a giant great-axe painted in gore and on his left arm the bloody corpse of a hare. His other arm is performing some squeezing gesture bringing a huge smile on his ugly face. Subtly disgusted, she swiftly utters her long rebuttal as he brings the lifeless hare next to his jaw and bites big, crushing bones and tissue.

    “Thank you kind sir. I’ve been feeding it lots of dwarven cock. Lots of squatting on top of their big beautiful bellies. Their length is average but see their girth … their girth is triple than normal. Length matters and all but I’ve found its a multiplication of sorts. A five cock times three is better than a pure ten. You should try it.”

    The hulking blue mutant chokes on his bite and starts spitting a mix of slimy bone and meat, stunned by Damy’s response who gently bows in a curtsy and hastens away. She can hear him mumble from afar as she blends into the crowd. She’s had many incidents with creeps where she worked and this was no different. A speech like that usually dazes them and halts them from going further. A few of them get offended and some of them even lay their hands on her after that. Usually they’re the ones that she can handle in a brawl. That blue guy though, he could do permanent damage to her if he wanted. He looked and smelled like a barbarian, fearsome primal warriors who channel their might through their rage and blind emotions, living outside of civilization while worshiping beasts and spirits. Fortunately for Damy, barbarians aren’t known for their intellect. His mind probably got stuck with the math. Most people do. They didn’t have Mrs. Yudil to teach them all about arithmetics.

    Humans, elves, mutants, dwarves, shortbreeds. All kinds of people have traveled here. Every single one would be considered a traitor if each one’s homeland knew about it. How many of them received a personally addressed letter? Not many, Damy guessed, feeling more troubled than proud. Troubled because the letter she received almost a year ago was addressed to her real identity. Dydamia Gorsoko. Only her, her papa and Mrs. Yudil knew who she really was. And her best friend Joe of course. She’s here because of that. She had to find out who sent the letter. Before she got it, she had seen the posters in the streets of Kanalica with just a big sketch of the inverse labyrinth symbol on the envelope’s wax seal and the same two verse riddle she received.

    ‘A year from now the dawn will thin

    as men in war are served in tin.

    The leaves will fall to shroud the blood

    as blind you gaze at floating land.

    Both kinds can march and lay the plinth

    elude this frozen labyrinth.

    In cursed place of rebel lords

    find life’s eternal scarlet hoards.’

    A hand wrapped in muddy white cloth extends in front of her. She raises her eyes to meet a smiling pointy eared female with a leather band below her umber messy top-knot dreadlocks.

    “Hi. I am Alu. And this is Moira.” she points her other hand toward a darker skinned female with long pitch black hair hiding most of her pointy ears and a less excited look on her face. “I am a monk of the Wode and she … Well, Moira is an adventurer. We both come from Athos.”

    Damy grabs Alu’s hand smiling and then waves at Moira.

    “I am a trained assassin.” Moira says, smiling in contempt.

    “Oh ok. My name’s Joe. I am a bard from Kanalica.” Damy’s here in secret, like everyone else, but still she lies instinctively and out of habit.

    Damy looks at Moira, the darker skinned elf, who seems troubled by something she’s looking at. She draws her short blade and instantly leaps at Damy’s left side. Alu, surprised, grabs her wooden staff and Damy turns around to see about fifteen feet away from her, Moira pointing her shortsword at the face of a helmetless blonde haired and light-skinned knight.

    “Why the hateful stare blondie?” Moira queries the knight while threatening his life.

    The knight unstirred by the dark elf’s assault raises his shield to turn her blade away. She’s too fast for him as she drops her weapon from one hand to the other avoiding the thrust of his shield and now points it closer to his exposed neck. However, while thrusting the shield he was also stealthily unsheathing his longsword and arming himself with it, striking Moira’s shortsword away. Moira twists her body around and once again tries to sneak her blade towards the knight’s exposed face. This time though its Alu’s wooden stave that blocks her.

    “Enough Moira!” Alu exclaims. Everyone is now looking at them. Moira grins as she stands down.

    The blonde knight sheaths his sword yet clenches the handle of his shield harder as he utters. 

    “I’ve lost two brothers in the hands of YOUR people.”

    Alu’s eyebrows squint and Moira rolls her eyes.

    “Athosian bastards!” the knight raises his voice as he takes an aggressive step forward.

    Alu struggles to shove him back using her stave. He’s not that bulky, but combined with his plate armor he can be an immovable object if he wishes so. Maybe some sharp words will help.

    “What are you doing? Where’s your gallant honor knight?” Alu yells at him.

    “SHE started it!” the knight rages.

    “YOUR people started the war!” Moira shouts.

    “Hey ! The both of you! Stop! This is why we are all here. To make amends. To end the war right? Right?” Alu carries on her attempts to reason with them.

    Moira licks her teeth and looks down. The knight in time calms off and agrees with the Wode elf. For a moment everyone ponders the reasons each of them have for being here.

    Damy approaches the trio and taking a copy of Alu’s metaphorical book of friendliness introduces herself to the knight. “Hi. I am Joe.” Still she lies. “I am sorry for your brothers.” 

    “Are you from Athos too?” the knight asks with a disappointed look.

    “No, no. I am from Kanalica. This side of the world. The more acceptable side I guess.” Damy says and ends her response with the cutest smile.

    Alu subtly giggles as the knight blushes.

    “Name’s Alesander Artumore the third. I come from Serragar, Heevos’ capital and I am not a real knight. If I was, I’d be on a boat right now headed to the other, less acceptable, side avenging my family. Yet, I chose to come here to partner with infidel elves. I deserve the guillotine.”

    “Hope brought you here. So did the elves.” Damy reminds him.

    “What brought You here?” he asks.

    “Hope too.” again she lies.

    Alesander exhales. Relieves the hold on his shield and arranges it on his back.  “I apologize …” he says.

    “I don’t.” Moira speaks.

    “She never does. Don’t sweat about it.” Alu humourously adds. 

    Meanwhile the larger crowd gets arrayed and slowly moves into the inner courtyard where walls still stand. At its end, a large tent guarded by few. Mostly thuggish looking figures. A brawny brunete in hide garb stands out from that pack with her honey tone skin, golden shoulderpads, matching bracers and a massive serrated greatsword on her back. She patrols and orders the other sentries around, making sure that no one in the crowd surpasses a pseudo-line made of stakes about ten feet forward from the front of the tent. Sometimes even by force.

    The sun sets and the first ruddy leaves of autumn begin to fall from whatever kind of forestry that springs in this place. Torches and campfires get lit while Damy and her newfound acquaintances gather closer to the tent. The standout female guard captain blows a horn and then yells ‘”Attention! Introducing Lord Novey ! Behold and listen !”

    Through the tent, a medium sized man with semi-long silver straight hair and crooked-pointed ears in ashen noble vestments, strolls forward. His facial features combine the elegant feminine beauty of elves with the virile broadness of men. Damy tends to fancy half-elven gents, the only kind of presumed mutant she has ever bedded. She is bothered though by the silver hair, and that name. She has heard the name ‘Novey’ before. Can’t seem to remember where.

    The half-elf silently whispers something looking down on his palms and then smoke conjures at the edge of his fingertips. A peaceful whirl manifests between his lips and absorbs the fumes within his gorge. His eyes light up and rise toward the attentive crowd. He speaks and the whole of C’gardnire Keep can hear his powerful voice as if standing next to him.

    “I am Suseh Novey. Welcome to the last night of the world as you know it. Tomorrow comes a new dawn brought by those who transcend their destiny!”

    Damy scowled after hearing the first sentences. Her experience kicked in. She could hear the intentions in his vocal delivery. She could see the anxiety in his body language. A bard’s job is to weave words together with senses and stimulate the mind. Usually towards temporary excitement. At least, that’s what the small minded think. Those who truly understand the value of this craft, pay hefty sums to people like Dydamia to make things happen. To stimulate the mind towards agendas. She has performed a few tasks in that field. Perhaps, this is how these people found her? Perhaps, they should have advised her in regards to that speech. Perhaps even, she should have been the one to make it. 

    “Prior to this day, you’ve all risen from your beds thinking it’s the will of the gods. You’ve struggled in making ends meet, thinking it’s the will of the gods. You’ve made families thinking it’s the will of the gods. You’ve participated in war and you’ve lost loved ones thinking it’s the will of the gods. No! Predestination is a false dogma. Fate is a false creed. It is OUR will not theirs. And their will is to feed on ours.”

    Typical manipulation. The operator patronizes the subject.

    “Fate is an unholy tool made by the holy to confine us. To have us knit ourselves on puppetry strings. Bloody strings of war dangling below their celestial city. I’ve peered into the city. It is not what they claim. It’s not the rapture. Neither scripted Elysium nor Arborea. I’ve walked within the city. Edenkand is … power.”

    Philosophical rumblings followed by offerings of esoteric knowledge.

    “I have … part of that power. And I intend to share it.”

    Here’s the carrot. Only thing missing is the stick.

    “Only with those who choose to abandon their fate. Only with those who embrace sacrifice.”

    Mysterious and menacing forthcomings. There it is. The indoctrination has fully started.

    Shouts are heard within the crowd and a few bodies are shoved to the sides as four men in two groups are running toward the tent screaming.

    “Traitor !”

    “Blasphemous scum !”

    “Death to infidels !”

    “For Hevor ! “

    The first two are shoulder blocked and taken down by the guards. The female guard captain dashes towards the path of the other two and swings her special greatsword on the leading one. It lands on the left side of his ribcage as he screeches in pain and falls down. She struggles to pull her blade back as the last runner approaches her master. The jagged metal hooks itself on the guy’s gored innards making it hard for her to retrieve her weapon. She yells in rage as she thrusts her boot in the guy’s chest. She manages to pull her weapon back, but it is too late.

    “The church sends their regards.” the runner yells as he continuously stabs the silver haired half-elf in the chest.

    He stares at his assassin’s face as several blood streams flow from the wounds and onto the icy stone floors of these god forsaken ruins. The assassin’s short blade exudes fumes as its going in and out, in and out. A small sanguine pool forms between their feet and yet the half-elf doesn’t flinch. A few seconds later, the guard captain arrives and grabs the assassin by the neck cursing profanely. Before she grapples him away, her master pauses her with an arm gesture. He hinges his gaze back to the assassin.

    “Does your family get paid if the mission to assassinate me… fails?” the half-elf smilingly asks the assassin as the poisonous dagger falls from his hand.

    The pierced flesh that can be seen through the half-elf’s bloody garments begin to spiral and in a few seconds heal, leaving no sign of the former wounds. The assassin stunned by the sight loses his breath. He tries to utter some response but his own blood now starts to flow into his lungs.

    “Don’t worry friend. I will find them and make sure they are paid in … every … last … dime!” the captain whispers into the assassin’s ears as she skewers his back with her huge blade.

    Damy is taken aback by watching these events play out. At first she reckons that what she’s witnessing is a performance of some kind and a pretty good one. She gazes at the first gored body. Then on the second one that is now being impaled on a pole. No kind of glamor can disguise something like that. illusion magic maybe? Well, from what she knows illusion magic dissipates if interaction occurs with the object, in this case a human body. No magic can simulate the sight of a dead man being impaled on wooden poles like a big piece of meat. 

    Damy ducks and throws up. It’s not the first time she sees someone’s life ending prematurely but definitely this was the worst one. That was no performance for damn sure. At worst, they hired the assassins themselves to create this brutal show. But what about ‘Suseh Novey’? He was stabbed several times, bled a ton and didn’t even wince. The wounds for sure went away with some kind of necromantic shit, but still the pain should have shown somehow. He’s not that good of an actor. She knows that much.

    “Are you ok?” Alu asks, holding Damy’s hand.

    “Yeah … sure” Damy responds.

    “If you can’t handle the blood, you shouldn’t have come here.” Moira says avoiding eye contact.

    A pause for silence while the surviving two assassins are shackled and moved by the guard captain inside the tent.

    Damy turns to the dark elf and asks. “Moira … were those truly hired assassins?”

    “What they definitely were, was stupid. Too stupid to take the job.” she responds.

    Alesander surprised by her words, breaks his silence. “What are you talking about?”

    “They give you so much coin, you never take the job.” Moira explains. “Had to come here and see what the fuss was all about. A lot of important people fancy that silver curl dude gone. Shit’s pretty serious.”

    A new voice breaks out from behind. “Not that serious, I dare say.”

    Everybody turns around to see a dark brown short haired medium built man with a goatee dressed in furry hide armor. On top of his armor, a leather shoulder strap tightly hangs containing a myriad of handaxes of different shape and size.

    He continues while pointing at the guard captain. “Well, look at the people guarding him. Yeah, that warrior lady seems strong, though smart as bait. What kind of fighting man chooses a sawtooth blade for such a heavy armament? A dumb wo-“

    Alesander ahems and the dark haired man halts. “Oh, I apologize. Name’s Lifespill. I met Alesander on the way here.”

    “Sounds pretty menacing. Is that a nickname?” Alu asks.

    “Kinda … Yes and no. Don’t really wanna stress this story too much.” Lifespill says and exhales.

    “Yeah, better not do that.” Alesander quickly agrees.

    The fuss has ended, the bodies have dried and the stench of blood starts to break in. The silver haired half-elf named Suseh Novey is continuing his recruitment speech.

    “The Church is right to fear me. They will come to fear you too, in time. Assassins and poisoned blades will only slow you down. Your body will supernaturally heal its wounds like mine. You will draw strength and sorcery from the same fount I do. The power that I saw, you will behold too in time. We will use that power to take down their authorities and end this pointless war. All you need is sacrament. Sacrament that will twist you and attempt to take your life. If you’re worthy you’ll survive. If not, that’s the sacrifice.”

    Coming here was a life threatening situation, Damy knew as much. Her goal was a lot simpler than most. Now things are getting more complicated by the minute.

    Suseh continues. “Commune with this powerful blood as I and my people did before. Abolish the weakness that the corrupted Pantheon gave you and ascend mortality!”

    Flashback to a few minutes ago, as another individual from the crowd steps forward in a hurry. This time a dwarf with a fiery ponytail. The guards collect themselves to protect their master, encircling him, but the dwarf is not heading towards them. He kneels in front of the former position of Lord Novey, where now lies a frozen pool of his own blood. The dwarf opens his mouth and starts munching.

    Everyone is looking at the dwarf while Suseh is holding his guards back. Soon, the red haired dwarf stands, and with his back to the crowd, he grabs his neck in pain. Steam begins to discharge from his skin which appears to start glistening like the verges of molten lava.

    “Unfortunately, greed is a trait of the unworthy.” Suseh utters with regret in his voice.

    The dwarf screams as its flesh hardens and twists in scarlet angular shapes resembling dragon scales. He clearly cannot breath and he turns around erratically seeking for help. None is given. From the extreme pressure, the veins on his face push through his transformed skin and soon his eyeballs pop out in flames. 

    His burning lifeless body drops to the ground, slowly revealing the dirty gray stone that hides underneath the white snow.

    Alesander stands forward and speaks as loud as he can. “Assuming what you offer on the table is true, who or what defines worthiness in this crazy invitation to ‘self-combustion’ or ‘power ascendance’ dice roll?”

    “Firstly … what I offer IS true.” Suseh changes his tone into a more serious and almost angry one. He swiftly raises his right hand forming a gust of wind and the burnt body of the dwarf rises almost hovering from the ground. His head turns toward the cloudy night sky and a green luminous radiance blazes from within his eye holes and his open jaw. From nothingness, his eyes begin to form again and the skin on his face supernaturally heals. He’s briefly back and he’s staring at the crowd horrified. 

    “Help … me!” he says with whatever force his charred lungs can produce, as his newly born eyes reflect the torments he has faced after consuming the sacrament. A few seconds later, Suseh raises his second hand, whispers something horrible and makes a twisting motion with his fingers. The body and face of the dwarf stretches and he screams. A dark red energy consumes the dwarf’s entirety, absorbing his flesh, his essence and returning it back to this gruesome spell’s master until there is nothing remaining but twisted bones.

    One or two rare disturbing smiles in the crowd, but mostly abhorrence conquers in the reactions of the crowd watching. A few of them collect their belongings and start walking away.

    Suseh Novey appears to care little for those leaving. He continues. “For your second question knight, as I’ve said, don’t be greedy. Be pure. Defy the possibility of death. Some of you … your bodies might not be able to handle what I will give you. If you are true to the reasons you have come here and you truly want to survive the ritual, transcend mortality, then I promise that regardless of the toils … you will ascend. It won’t be easy, but your dreams of peace will come true.”

    Alesander skeptical of the answers given, turns back to his companions but before he gets a chance to breath new words, Suseh Novey’s voice clouds his mind again.

    “Whoever is not sure about this, they should leave. This is the first and last time I offer this.This opportunity is going to end our reliance to the divine and bear forth the era of Men. We will unite the public against a common enemy and peace will flourish. Before that though, I need something from you. Before you get your chance to join me, you all will need a vessel. The same vessel, the same chalice through which we received the founding sacrament. The last time I laid eyes on it was on top of the Skadowep Peaks, a place not too far from here. On the largest peak, there is a cave, now turned into a shrine by Dragonsprites. Inside, you will find the chalice. It’s a hard place to reach and there are dangers in the journey to acquire it. I believe that this quest will help prepare you for whatever comes next. Whoever comes back victorious from this assignment, they will be worthy of this bloodline.”

    Many from the crowd including Damy try to speak up but Suseh Novey halts them all. “Come back with the chalice and I will answer all your questions”. He whispers something to the female guard captain and then he moves inside his tent.

    “Dragonsprites are dangerous indeed.” Lifespill says. Everyone that hears this looks at him confused. 

    “This is your response? Are you really considering taking part in this? Alesander?” Alu asks.

    “Getting afraid there, Wode monk?” Moira takes a crack at her.

    Alesander weighs his thoughts for a few seconds. Soon enough, he looks at the horizon and the peaks of Mount Skadowep above. With great confidence, he looks at everyone around him and says “I seek vengeance for my brothers. The knight status and the heirlooms of my family are not enough to make this happen. I came here, I will see it through.”

    Damy came here to find how this Novey guy, or his people, knew who she really was behind her fake persona. She has lived with her special bloodline her whole life and she truly sees the curse that hides behind the power. If she could, she would deny her celestial legacy. No reason for her to expand that curse further. She hasn’t gotten what she came here for yet. Maybe going on this ‘sacred’ chalice quest won’t hurt much.

    “Well, I’m not sure I am willing to take part in this yet, but I know I am willing to help those who are.” Damy surprises herself by speaking these words. She knows she’s not telling the whole truth, but at least this time she’s not lying.

    Alu smiles. She likes what she hears.

    ,
    , , , , ,

  • D&D 5e Homebrew Spell: Maws of Malice

    Maws of Malice

    3rd-level Conjuration (Bard, Sorcerer, Warlock, Wizard)
    60 ft. Range, 1 Action, V,S,M (* a few humanoid teeth)

    You conjure a mass of twisted unnatural mouths around the target following them on their every move, craving for their life force and feeding on their fears. To counter their malice, the target must succeed on a Wisdom saving throw against the caster’s spell DC.


    If the target fails, all creatures within 15 feet that can see the mouths must additionally make another Wisdom saving throw to avoid becoming frightened of the target and forcing them to spend their movement to safely move as farthest as possible. If the target succeeds the initial Wisdom saving throw, it takes half of 5d10 necrotic damage and the mouths disappear with no other effect.


    The target failing to resist the mouths’ influence, assimilates that they crave more targets. It knows that it can reduce their menace by standing next to another creature besides the caster. At the start of your next turn, the twisted mouths devour the target dealing 5d10 necrotic damage, if no creature is within 5 feet, and 2d10 necrotic damage instead to all creatures within 5 feet, if at least one creature stands next to the target.

    At Higher Levels: When you cast this spell using a spell slot of 4th level or higher, the damage increases by 1d10 for each slot level above 3rd.

    https://www.dndbeyond.com/spells/1528328-maws-of-malice

    , , ,